ഇഖാമത്തുദ്ദീന് - ചെറിയമുണ്ടം അബ്ദുള് ഹമീദ് മദനി.
Audio Preserved by Mansoorali Chemmad.
ഇഖാമത്തുദ്ദീൻ
പ്രഭാഷണം: ചെറിയമുണ്ടം അബ്ദുൽ ഹമീദ് മദനി
1. ആമുഖവും ഇഖാമത്തുദ്ദീൻ സംബന്ധിച്ച രാഷ്ട്രീയ വ്യാഖ്യാനങ്ങളും (00:00:00)
1.1 സോഷ്യലിസത്തിനും മുതലാളിത്തത്തിനും മധ്യേയുള്ള ഐഡിയോളജി എന്ന വാദം (00:00:00)
ആധുനിക ലോകത്ത് ഇസ്ലാമിനെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ച ചില പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ചിന്തകരും, സോഷ്യലിസത്തിന്റെയും മുതലാളിത്തത്തിന്റെയും നടുവിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രമായിട്ടാണ് ഇസ്ലാമിനെ അവതരിപ്പിച്ചത്. മുതലാളിത്തത്തിന്റെ തിന്മകൾ മുഴുവൻ ഇല്ലാതെയായിട്ടുള്ളതും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സൽഗുണങ്ങൾ മുഴുവൻ അടങ്ങുന്നതും, സോഷ്യലിസത്തിന്റെ ദുഷ്ടതകൾ ഇല്ലാത്തതും അതിന്റെ സൽഭാവങ്ങൾ മുഴുവൻ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതുമായ ഒരു മധ്യവർത്തി പ്രത്യയശാസ്ത്രം (Ideology) ആയിട്ടാണ് ഇസ്ലാമിനെ ആധുനിക ലോകത്തിന് മുൻപിൽ ഇൻട്രൊഡ്യൂസ് ചെയ്യേണ്ടത് എന്നവർ വാദിച്ചു. അങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കാത്ത മറ്റേതൊരു പ്രബോധന പ്രവർത്തനവും 'ഇഖാമത്തുദ്ദീൻ' (ദീൻ സ്ഥാപിക്കൽ) ആവുകയില്ല എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ അടിസ്ഥാനപരമായ കാഴ്ചപ്പാട്.
രണ്ട് ആത്യന്തിക രാഷ്ട്രീയ വീക്ഷണങ്ങളുടെ നടുവിലുള്ള അതിശക്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യയശാസ്ത്രമാണ് ഇസ്ലാം എന്ന് അവതരിപ്പിച്ചാൽ മാത്രമേ ഇഖാമത്തുദ്ദീൻ ആവുകയുള്ളൂ എന്ന് പറയുന്ന ആ പുത്തൻ വ്യാഖ്യാനം നമുക്കൊരിക്കലും അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്. ഇത് ആരോടെങ്കിലും ഉള്ള വ്യക്തിപരമായ വിദ്വേഷം കൊണ്ടോ വിരോധം കൊണ്ടോ പറയുന്നതല്ല. മൗലികമായ തൗഹീദ് മുതൽക്കിങ്ങോട്ട് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെ പണ്ഡിതന്മാരോട് ആരോടും വ്യക്തിപരമായി യാതൊരുവിധ വൈരാഗ്യവുമില്ല. എന്നാൽ അതേസമയം, 'ഇഖാമത്തുദ്ദീൻ' എന്ന ആശയത്തിന് വിശുദ്ധ ഖുർആൻ നൽകുന്ന യഥാർത്ഥ നിർവചനം എന്താണെന്ന് ഖണ്ഡിതമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
1.2 സൂറത്തുശ്ശൂറയിലെ പ്രസ്തുത ആയത്തും തെറ്റായ പ്രചാരണങ്ങളും (00:01:34)
ഇഖാമത്തുദ്ദീനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഈ വാദക്കാർ ഏറ്റവും പ്രധാനമായി ഉദ്ധരിക്കാറുള്ളത് സൂറത്തുശ്ശൂറയിലെ 13-ാം ആയത്താണ്:
﴿ شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ مَا وَصَّى بِهِ نُوحًا وَالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَلَا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِينَ مَا تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَنْ يَشَاءُ وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ يُنِيبُ ﴾
(സൂറത്തുശ്ശൂറാ [42]: 13)
ഈ ആയത്ത് ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് സാധാരണയായി പ്രസംഗിക്കാറുള്ളത് ഇപ്രകാരമാണ്: "മതപരമായ ഭിന്നതകളും ആചാരപരമായ കാര്യങ്ങളുമെല്ലാം മാറ്റിവെച്ചുകൊണ്ട് ദീൻ സംസ്ഥാപനത്തിന് വേണ്ടി എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് പ്രവർത്തിക്കണം. ആചാരങ്ങളുടെയോ മറ്റ് കാര്യങ്ങളുടെയോ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിങ്ങൾ ഭിന്നിക്കാൻ പാടില്ല. ഏത് വിഷയത്തിലുമുള്ള മതപരമായ ഭിന്നതകളൊക്കെ മാറ്റിവെച്ച് ഈ സംസ്ഥാപന ലക്ഷ്യത്തിന് വേണ്ടി നിങ്ങളെല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതാണ്. അതിനെതിരായ ഏത് നിലപാടും അല്ലാഹു ഉപദേശിച്ചതിന് വിപരീതമായ നിലപാടാണ്."
മൗലികമായ കാര്യങ്ങളോ സാധാരണ കാര്യങ്ങളോ എന്തുതന്നെയായിരുന്നാലും, അതൊക്കെ മാറ്റിവെച്ച്, അതിനെ സംബന്ധിച്ചുള്ള പരാമർശങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും ഒഴിവാക്കി, ഭരണസംസ്ഥാപനത്തിന് വേണ്ടി നിങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു വരണം എന്നാണ് ഈ ആയത്തിന്റെ അർത്ഥം എന്ന് പല രീതിയിലും ഇവർ വിശദീകരിക്കാറുണ്ട്.
2. പ്രവാചകന്മാരുടെ ദൗത്യവും രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയും (00:03:25)
2.1 പൂർവ്വ പ്രവാചകന്മാരുടെ ദഅ്വത്തും മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ ദൗത്യവും (00:03:25)
ഇവരുടെ പല പുസ്തകങ്ങളിലും നോക്കിയാൽ കാണാൻ കഴിയുന്ന മറ്റൊരു വാദമുണ്ട്: നൂഹ് നബി(അ)യോ ഇബ്രാഹിം നബി(അ)യോ മൂസാ നബി(അ)യോ ഈസാ നബി(അ)യോ ഒരു രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടില്ല; നേരെമറിച്ച് മുഹമ്മദ് നബി(സ) മാത്രമാണ് ഒരു സമ്പൂർണ്ണ രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥ അവതരിപ്പിച്ചത് എന്ന് അവർ വാദിക്കുന്നു. മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ ദീനിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകതയായി ഇവർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്, സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ മേഖലകളിലേക്ക് വരേണ്ട സമ്പൂർണ്ണ മാർഗദർശനത്തോടുകൂടിയാണ് നബി(സ)യെ അല്ലാഹു നിയോഗിച്ചത് എന്നാണ്. മുൻ പ്രവാചകന്മാരുടെ ദഅ്വത്ത് പരിമിതമായ മേഖലയിലേക്കായിരുന്നുവെന്നും രാഷ്ട്രീയമടക്കമുള്ള സമഗ്രമായ ദഅ്വത്താണ് മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടേത് എന്നും ഇവർ സമർത്ഥിക്കുന്നു.
അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ, അല്ലാഹു നൂഹ് നബി(അ)ക്കും ഇബ്രാഹിം നബി(അ)ക്കും മൂസാ നബി(അ)ക്കും ഈസാ നബി(അ)ക്കും മുഹമ്മദ് നബി(സ)ക്കും ഒരുപോലെ ഉപദേശിച്ച 'അൻ അഖീമുദ്ദീൻ' എന്നതിൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥ ഉണ്ടാകാൻ പാടുണ്ടോ? ആ പ്രവാചകന്മാർക്കൊന്നും രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, എല്ലാവർക്കും പൊതുവായി നൽകിയ കൽപ്പനയിൽ എങ്ങനെയാണ് രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥ ഉൾപ്പെടുക?
2.2 മൂസാ നബി(അ)യും ഫറോവയുടെ സാമ്രാജ്യത്വവും: ചരിത്രപരമായ യാഥാർത്ഥ്യം (00:04:22)
മൂസാ നബി(അ)യെക്കുറിച്ച് ഇവർ പറയാറുണ്ട്: ഇസ്രായേൽ ജനതയെ ഫറോവയുടെ സാമ്രാജ്യത്വത്തിൽ നിന്നും പീഡനങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കുവാനും, ഒരു രാഷ്ട്രീയ വിമോചനം സാധ്യമാക്കുവാനുമാണ് അല്ലാഹു മൂസാ നബി(അ)യെ നിയോഗിച്ചത് എന്ന്. എന്നാൽ ചരിത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വസ്തുത പരിശോധിച്ചാൽ എന്താണ് കാണുന്നത്?
അല്ലാഹു തആല ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഫിർഔനും അവന്റെ സൈന്യവും ചെങ്കടലിൽ മുങ്ങിമരിച്ചതിന് ശേഷം, ആ സുന്ദരമായ ഈജിപ്തിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചുപോയി ഫറോവമാരുടെ സിംഹാസനത്തിൽ ഭരണം നടത്താനല്ലേ കൽപ്പിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്? നേരെമറിച്ച് അല്ലാഹു ഇസ്രായേൽ ജനതയോട് കൽപ്പിച്ചത് അങ്ങേയറ്റം യാതനകളും കഷ്ടപ്പാടുകളും നിറഞ്ഞ മരുഭൂമിയിലൂടെയുള്ള യാത്ര തുടർന്ന് വാഗ്ദത്ത ഭൂമിയിലേക്ക് പോകാനാണ്. കടൽ പിളർത്തിക്കൊടുത്ത അല്ലാഹുവിന് അവരെ ഈജിപ്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോയി അവിടെ ഇസ്ലാമിക ഭരണം സ്ഥാപിക്കാൻ അവസരം നൽകാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.
അധർമ്മം കൊടികുത്തിവാഴുന്ന നാട്ടിൽ അധികാരം പിടിച്ചെടുത്ത് ഒരു ബദൽ രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥ സ്ഥാപിക്കുക എന്നതല്ല പ്രവാചകന്മാരുടെ ദൗത്യം എന്ന് ഇതിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. മൂസാ നബി(അ)യുടെ ദൗത്യം ഫിർഔനും ഹാമാനും ഖാറൂനും ഇസ്രായേൽ ജനതയുമടങ്ങുന്ന മുഴുവൻ മനുഷ്യരെയും തൗഹീദിലേക്കും സൽക്കർമ്മങ്ങളിലേക്കും ക്ഷണിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. അതിൽ നിന്ന് വിഭിന്നമായി ബദൽ രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് ഖുർആനിലോ പ്രവാചകന്മാരുടെ അധ്യാപനങ്ങളിലോ ഇല്ലാത്ത കാര്യമാണ്.
3. തഫ്സീറുകളുടെയും ഭാഷാശാസ്ത്രത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിൽ 'ഇഖാമത്തുദ്ദീൻ' (00:06:20)
3.1 ക്ലാസിക്കൽ തഫ്സീറുകളും സയ്യിദ് ഖുതുബിന്റെ 'ഫീ ളിലാലിൽ ഖുർആനും' (00:06:20)
'അൻ അഖീമുദ്ദീൻ' (أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ) എന്ന ആയത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വിവക്ഷ എന്താണ്? സർവ്വ ഖുർആൻ വ്യാഖ്യാതാക്കളും വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുള്ളത്, ദീനിനെ ശിർക്കിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച് തൗഹീദിൽ അധിഷ്ഠിതമായി നേരെയാക്കുക എന്നാണ്. ദീനിനെ ശിർക്കിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ നിന്നും മായം ചേർക്കലുകളിൽ നിന്നും മുക്തമാക്കി, തൗഹീദിനെ മാത്രം ദീനാക്കി നിലനിർത്തുക എന്നാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം.
ഇത് കേവലം പഴയ തഫ്സീറുകളെ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് പറയുന്നതല്ല. ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിക്കാരും അവരുടെ പണ്ഡിതന്മാരും അങ്ങേയറ്റം ആദരിക്കുന്ന സയ്യിദ് ഖുതുബിന്റെ 'ഫീ ളിലാലിൽ ഖുർആൻ' (في ظلال القرآن) എന്ന തഫ്സീർ പരിശോധിച്ചാലും ഇതേ യാഥാർത്ഥ്യം തന്നെയാണ് കാണാൻ കഴിയുക. നൂഹ്(അ), ഇബ്രാഹിം(അ), മൂസാ(അ), ഈസാ(അ), മുഹമ്മദ് നബി(സ) എന്നീ പ്രവാചകന്മാരെല്ലാം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചത് ഒരൊറ്റ പതാകയായിരുന്നു. ആ പതാക തൗഹീദിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും പതാകയായിരുന്നു.
മക്കയിലെ മുശ്രിക്കുകൾ മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ രാഷ്ട്രീയത്തോട് യോജിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടല്ല അദ്ദേഹത്തെ എതിർത്തത്. മറിച്ച് അവർ വിഗ്രഹാരാധനയുടെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെയും പിടിയിലമർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നതിനാലാണ്. ആ അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾക്കും വിഗ്രഹാരാധനയ്ക്കുമെതിരെയുള്ള തൗഹീദിന്റെ പ്രബോധനത്തെ അവർക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ സാധിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് ലോകത്തുള്ള മുഴുവൻ മുശ്രിക്കുകളോടും വിഗ്രഹാരാധനയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും ഒഴിവാക്കി, ദീനിനെ അല്ലാഹുവിന് മാത്രമായി നേരെയാക്കി നിലനിർത്താനാണ് അല്ലാഹു കൽപ്പിക്കുന്നത്.
3.2 'അഖാമ' (أقام) എന്ന പദത്തിന്റെ ഭാഷാർത്ഥവും ദീനുൽ ഖയ്യിമും (00:10:55)
'അഖാമ' (أقام) എന്ന അറബി പദത്തിന്റെ ഭാഷാപരമായ അർത്ഥം എന്താണെന്ന് നാം പരിശോധിക്കണം.
'ഖാമ' (قَامَ) എന്നാൽ 'നേരെ നിന്നു' എന്നാണ് അർത്ഥം.
'അഖാമ' (أَقَامَ) എന്നാൽ 'നേരെ നിർത്തി' അഥവാ 'വളവ് തീർത്ത് നേരെയാക്കി' എന്നാണ് അർത്ഥം. ചെരിഞ്ഞുപോയതിനെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു നിർത്തുക, വളഞ്ഞുപോയതിനെ നേരെയാക്കുക, കേടുപാടുകൾ പരിഹരിച്ച് നേർവഴിയിലാക്കുക എന്നതാണ് 'അഖാമ' എന്നതിന്റെ അർത്ഥം.
അറബിയിൽ 'ഇഅ്വജാജ്' (عِوَج) എന്നാൽ വളവ്; 'ഖയ്യിം' (قَيِّم) എന്നാൽ യാതൊരു വളവുമില്ലാത്ത നേരായത്. ഇസ്ലാമിന്റെ സവിശേഷതയായി പറയുന്നത് അത് 'ദീനുൽ ഖയ്യിം' (الدِّينُ الْقَيِّمُ) - അഥവാ വളവില്ലാത്ത നേരായ ദീനാണ് എന്നാണ്. വിശുദ്ധ ഖുർആനും സ്വയം വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് യാതൊരു വക്രതയുമില്ലാത്ത കിതാബാണെന്നാണ്. ഏതൊരു കാര്യത്തിലും വളവില്ലാതെ നേരെയാക്കുന്ന പ്രക്രിയക്കാണ് 'ഇഖാമത്ത്' എന്ന് പറയുന്നത്.
വിശുദ്ധ ഖുർആൻ തുലാസിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു:
﴿ وَأَقِيمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِيزَانَ ﴾
(സൂറത്തുർറഹ്മാൻ [55]: 9)
'അഖീമുൽ വസ്ന ബിൽഖിസ്ത്വ്' എന്നാൽ അളവുതൂക്കങ്ങളിൽ കടന്നുകൂടിയ കൃത്രിമങ്ങളും വളവുകളും ഇല്ലാതാക്കി നീതിയോടെ അതിനെ നേരെയാക്കുക എന്നാണ് അർത്ഥം.
അതുപോലെ മനുഷ്യനോട് അല്ലാഹു കൽപ്പിക്കുന്നു:
﴿ فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا ﴾
(സൂറത്തുർറൂം [30]: 30)
മനുഷ്യന്റെ ശ്രദ്ധ പലപ്പോഴും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും തിരിഞ്ഞുപോകുന്നുണ്ട്. ആ വ്യതിയാനങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി നേർക്കുനേരെ ദീനിലേക്ക് നിന്റെ മുഖത്തെ തിരിച്ചുനിർത്തുക എന്നാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. അല്ലാതെ 'നിന്റെ മുഖത്തെ ദീനിൽ സംസ്ഥാപിക്കുക' എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിന് എന്തെങ്കിലും അർത്ഥമുണ്ടാകുമോ? 'ഇഖാമത്ത്' എന്ന വാക്കിന് 'സംസ്ഥാപനം' അഥവാ 'Establishment of State' എന്ന് അർത്ഥം നൽകുന്നത് ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷാന്തരങ്ങളിൽ നിന്നും ചില പാശ്ചാത്യ രാഷ്ട്രീയ സങ്കല്പങ്ങളിൽ നിന്നും കടന്നുകൂടിയ ശൈലിയാണ്.
4. ദീനിന്റെ ചരിത്രപരമായ തുടർച്ചയും പ്രവാചകന്മാരുടെ പരിഷ്കരണ ദൗത്യവും (00:15:40)
4.1 'ദീൻ' എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥതലങ്ങൾ (00:15:40)
'ദീൻ' (Religion/മതം) എന്ന പദം മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ എല്ലാ കാലത്തും ആളുകൾക്ക് സുപരിചിതമായ ഒന്നാണ്. മരണാനന്തരമുള്ള രക്ഷാശിക്ഷകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെയും കർമ്മങ്ങളെയും ക്രമീകരിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിനാണ് റിലീജിയൻ അഥവാ മതം എന്ന് പറയുന്നത്. ഇസ്ലാമിന് മുമ്പുള്ള അറബികൾക്കും ലോകത്തിലെ എല്ലാ ഭാഷകളിലും സംസ്കാരങ്ങളിലും ഉള്ള ആളുകൾക്കും 'ദീൻ' സുപരിചിതമായിരുന്നു.
എന്നാൽ ആളുകൾ ദീനിൽ ഗുരുതരമായ വൈകല്യങ്ങൾ വരുത്തിവെച്ചു. പ്രവാചകന്മാർ വന്നത് അതുവരെ ഇല്ലാതിരുന്ന തികച്ചും പുതിയൊരു മതമോ രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയോ പുതുതായി സ്ഥാപിക്കാനല്ല; മറിച്ച് ആദം നബി(അ) മുതൽ പഠിപ്പിച്ചുപോന്ന യഥാർത്ഥ ദീനിൽ കാലാന്തരത്തിൽ മനുഷ്യർ വരുത്തിവെച്ച വൈകല്യങ്ങളെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെയും തിരുത്തി അതിനെ നേർവഴിയിലാക്കാനാണ്.
4.2 മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ ആഗമന പശ്ചാത്തലവും ദഅ്വത്തും (00:18:40)
മുഹമ്മദ് നബി(സ) അറേബ്യയിൽ നിയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവിടെ യഹൂദികളുടെ ദീനുണ്ടായിരുന്നു, ക്രൈസ്തവരുടെ ദീനുണ്ടായിരുന്നു, ഇബ്രാഹിം നബി(അ)യുടെയും ഇസ്മാഈൽ നബി(അ)യുടെയും പരമ്പരക്കാരാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നവരുടെ ദീനുണ്ടായിരുന്നു. അവിടേക്ക് വന്നിട്ട് നബി(സ) പറഞ്ഞത്: "നിങ്ങൾ ഒരു പുതിയ ദീൻ പുതുതായി സ്ഥാപിക്കണം" എന്നല്ല; മറിച്ച് "നിങ്ങളുടെ പക്കലുള്ള ദീൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ അല്ലാഹുവിൽ നിന്ന് വന്നതാണ്; ഇബ്രാഹിം നബിയും യഅ്ഖൂബ് നബിയും മൂസാ നബിയും പഠിപ്പിച്ച ദീൻ തന്നെയാണ്. എന്നാൽ അവർ പഠിപ്പിക്കാത്ത ശിർക്കും അനാചാരങ്ങളും നിങ്ങൾ അതിൽ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. ആ വൈകല്യങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്ത് ദീനിനെ ശുദ്ധമാക്കിയെടുക്കുക" എന്നാണ്. അതാണ് 'അഖീമുദ്ദീൻ' എന്നതിന്റെ പൊരുൾ.
5. ഖുർആനിക സന്ദർഭങ്ങളിലെ ഇഖാമത്തുദ്ദീൻ (00:22:00)
5.1 സൂറത്ത് യൂനുസിലെ പ്രതിപാദനം (00:22:00)
വിശുദ്ധ ഖുർആനിൽ സൂറത്ത് യൂനുസ്, സൂറത്തുർറൂം, സൂറത്തുശ്ശൂറാ തുടങ്ങിയ അധ്യായങ്ങളിലെല്ലാം 'അഖീമുദ്ദീൻ', 'അഖിം വജ്ഹക' എന്നീ പ്രയോഗങ്ങളുടെ സന്ദർഭം (Context/സിയാഖ്) പരിശോധിച്ചാൽ, അവ മുഴുവൻ ശിർക്കിനെതിരെയുള്ള മുന്നറിയിപ്പുകളാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കും.
സൂറത്ത് യൂനുസിന്റെ അവസാന ഭാഗത്ത് അല്ലാഹു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:
﴿ قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنْ كُنْتُمْ فِي شَكٍّ مِنْ دِينِي فَلَا أَعْبُدُ الَّذِينَ تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَكِنْ أَعْبُدُ اللَّهَ الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ وَأُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ﴾
(സൂറത്ത് യൂനുസ് [10]: 104)
﴿ وَأَنْ أَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا وَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ﴾
(സൂറത്ത് യൂനുസ് [10]: 105)
﴿ وَلَا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُكَ وَلَا يَضُرُّكَ فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذًا مِنَ الظَّالِمِينَ ﴾
(സൂറത്ത് യൂനുസ് [10]: 106)
﴿ وَإِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلَا كَاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ وَإِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلَا رَادَّ لِفَضْلِهِ يُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَهُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ﴿
(സൂറത്ത് യൂനുസ് [10]: 107)
ഇവിടെ 'അഖിം വജ്ഹക ലിദ്ദീനി ഹനീഫാ' എന്ന് പറഞ്ഞതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ അല്ലാഹു വ്യക്തമാക്കുന്നത്: "നീ മുശ്രിക്കുകളിൽ പെട്ടവനാകരുത്; അല്ലാഹുവിന് പുറമെ നിനക്ക് ഉപകാരമോ ഉപദ്രവമോ ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത യാതൊന്നിനോടും പ്രാർത്ഥിക്കരുത്" എന്നാണ്. അതുകൊണ്ട് ശിർക്കിൽ നിന്നും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിൽ നിന്നും മാറി തൗഹീദ് മുറുകെ പിടിക്കുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ താല്പര്യം.
5.2 സൂറത്തുർറൂമിലെ മുന്നറിയിപ്പ് (00:27:40)
സൂറത്തുർറൂമിലും അല്ലാഹു മുൻകാല സമുദായങ്ങളുടെ ചരിത്രം ഉണർത്തുന്നത് ശിർക്കിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്:
﴿ قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلُ كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُشْرِكِينَ ﴾
(സൂറത്തുർറൂം [30]: 42)
﴿ فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ الْقَيِّمِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لَا مَرَدَّ لَهُ مِنَ اللَّهِ ﴾
(സൂറത്തുർറൂം [30]: 43)
മുൻഗാമികൾ നശിച്ചുപോയത് ഭരണം സ്ഥാപിക്കാത്തതുകൊണ്ടല്ല; അവരിൽ അധികഭാഗവും മുശ്രിക്കുകളായതുകൊണ്ടാണ്. അതിനാൽ ആ വക്രതകൾ ഒഴിവാക്കി, യാതൊരു വളവുമില്ലാത്ത ദീനുൽ ഖയ്യിമിലേക്ക് നിന്റെ മുഖത്തെ തിരിച്ചുനിർത്തുക എന്നാണ് അല്ലാഹു ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നത്.
5.3 കക്ഷിമാത്സര്യങ്ങളും ഭിന്നിപ്പും ദീനിൽ കടന്നുവന്ന വഴി (00:33:00)
സൂറത്തുശ്ശൂറയിൽ 'വലാ തതഫർറഖൂ ഫീഹി' (അതിൽ നിങ്ങൾ ഭിന്നിക്കരുത്) എന്ന് പറഞ്ഞതിന് ശേഷമുള്ള ആയത്തിൽ അല്ലാഹു വ്യക്തമാക്കുന്നു:
﴿ وَمَا تَفَرَّقُوا إِلَّا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ ﴾
(സൂറത്തുശ്ശൂറാ [42]: 14)
ആളുകൾ ഭിന്നിച്ചുപോയത് രാഷ്ട്രീയ ഭരണരംഗത്തെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല; മറിച്ച് ദീനിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വമായ തൗഹീദിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചതുകൊണ്ടാണ്. ഔലിയാക്കന്മാരെ വിളിച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കണമെന്ന് പറയുന്ന കക്ഷി, അവരെ ഇടയാളന്മാരാക്കണമെന്ന് പറയുന്ന കക്ഷി എന്നിങ്ങനെ മൗലിക വിശ്വാസങ്ങളിൽ വ്യതിയാനം വന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ഭിന്നിപ്പ്.
സ്വഹാബികൾക്കിടയിൽ ഭരണപരമായോ ഇജ്തിഹാദപരമായോ ഉണ്ടായ ഭിന്നതകൾ ഈ ഗണത്തിൽപെടുന്നതല്ല; അലി(റ)യും മുആവിയ(റ)യും തമ്മിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അവർ ഇസ്ലാമിന്റെ അടിസ്ഥാന വിശ്വാസങ്ങളിൽ ഉറച്ചുനിന്നവരായിരുന്നു. നേരെമറിച്ച് തൗഹീദിൽ വെള്ളം ചേർത്ത് കക്ഷികളായി മാറുന്നതിനെയാണ് ഖുർആൻ വിലക്കുന്നത്.
6. 'അഖീമുസ്സ്വലാത്ത'യും 'ആതുസ്സകാത്ത'യും: പ്രയോഗങ്ങളുടെ പൊരുൾ (00:37:50)
6.1 നിസ്കാരം നേരെയാക്കലും സകാത്ത് നൽകലും (00:37:50)
വിശുദ്ധ ഖുർആനിൽ ഉടനീളം 'അഖീമുസ്സ്വലാത്ത' (നിസ്കാരം നേരെയാക്കുക) എന്നും 'ആതുസ്സകാത്ത' (സകാത്ത് നൽകുക) എന്നുമാണ് അല്ലാഹു പ്രയോഗിച്ചിട്ടുള്ളത്. എന്തുകൊണ്ടാണ് 'അഖീമുസ്സകാത്ത' (സകാത്ത് സംസ്ഥാപിക്കുക) എന്ന് പറയാതിരുന്നത്?
ഒരു രാഷ്ട്രീയ ബദൽ വ്യവസ്ഥയുടെയും ക്ഷേമരാഷ്ട്ര നിർമ്മാണത്തിന്റെയും നിർണ്ണായക ഘടകം എന്ന നിലയ്ക്ക് സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയായ സകാത്തിനാണ് കൂടുതൽ പ്രസക്തി. എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ട് നിസ്കാരത്തിന് 'ഇഖാമത്ത്' എന്നും സകാത്തിന് 'ഈതാഅ്' (നൽകൽ) എന്നും അല്ലാഹു പ്രയോഗിച്ചു?
കാരണം, സ്വലാത്ത് (പ്രാർത്ഥന/നിസ്കാരം) എന്നത് പണ്ട് പണ്ടേ എല്ലാ മതക്കാർക്കും അറബികൾക്കുമിടയിൽ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ഒന്നാണ്. എന്നാൽ അവർ അതിൽ ഗുരുതരമായ വൈകല്യങ്ങൾ വരുത്തിവെച്ചു. കഅ്ബാലയത്തിന് സമീപം കൈകൊട്ടലും ചൂളമടിയുമായി യാന്ത്രികമായ ഒരു ഭജനമായി അവരതിനെ മാറ്റിയിരുന്നു.
﴿ وَمَا كَانَ صَلَاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلَّا مُكَاءً وَتَصْدِيَةً ﴾
(സൂറത്തുൽ അൻഫാൽ [8]: 35)
ആ വൈകല്യങ്ങൾ തീർത്ത്, മനസ്സാന്നിധ്യത്തോടും ഭക്തിയോടും കൂടി അല്ലാഹുവിന് മാത്രമായി നിസ്കാരത്തെ നേരെയാക്കി നിലനിർത്താനാണ് 'അഖീമുസ്സ്വലാത്ത' എന്ന് കൽപ്പിച്ചത്. എന്നാൽ സകാത്ത് എന്ന വ്യവസ്ഥ ശിർക്കിന്റെ വ്യവസ്ഥയിൽ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായിപ്പോയ ഒന്നായിരുന്നു. അതിനാൽ ഇല്ലാത്തതിനെ പുതുതായി നൽകുക എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് 'ആതുസ്സകാത്ത' എന്ന് കൽപ്പിച്ചത്.
7. ദീനും ഭരണകൂടവും (State & Religion): അടിസ്ഥാനപരമായ അന്തരം (00:45:40)
7.1 ബാഹ്യനിയമങ്ങളും ആന്തരിക സംസ്കരണവും (00:45:40)
'സ്റ്റേറ്റ്' (ഭരണകൂടം) എന്നാൽ ബാഹ്യമായ നിയമനിർമ്മാണങ്ങളിലൂടെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ബാഹ്യ മണ്ഡലങ്ങളെ ക്രമീകരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ള ഭൗതിക സംവിധാനമാണ്. എന്നാൽ 'ദീൻ' എന്നത് മനുഷ്യന്റെ അന്തരംഗത്തിൽ അല്ലാഹുവോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തബോധം ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തിക്കൊണ്ട്, അവന്റെ വാക്കുകളെയും ചിന്തകളെയും വികാരങ്ങളെയും കർമ്മങ്ങളെയും ഒരുപോലെ സംസ്കരിക്കുന്ന ദൈവിക മാർഗദർശനമാണ്.
ഒരു ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിയമം കൊണ്ട് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിനെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ കഴിയില്ല. നിയമസഭയോ പാർലമെന്റോ മദ്യം നിരോധിച്ചതുകൊണ്ടോ അനുവദിച്ചതുകൊണ്ടോ ഒരു മുസ്ലിമിന്റെ മനസ്സിൽ മദ്യത്തോടുള്ള നിലപാടിൽ മാറ്റം വരുന്നില്ല. ഒരു മുസ്ലിം മദ്യം വർജ്ജിക്കുന്നത് ഭരണകൂടത്തെ പേടിച്ചല്ല; മറിച്ച് അല്ലാഹുവിനെയും പരലോകത്തെ വിചാരണയെയും ഭയപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടാണ്. ദീനിന്റെ ദൗത്യം ഈ ആന്തരിക സംസ്കരണമാണ്.
7.2 ഭരണാധികാരത്തിന്റെ സാന്നിധ്യവും ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രബോധന വിജയവും (00:48:40)
ഇസ്ലാമിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ, ഭരണാധികാരത്തിന്റെ പിൻബലത്തോടെ മാത്രം ഇസ്ലാം കടന്നുചെന്ന പലയിടങ്ങളിലും പിന്നീട് രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ജനങ്ങൾ പഴയ അവസ്ഥയിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയതായി കാണാം. എന്നാൽ കച്ചവടക്കാരിലൂടെയും ആത്മാർത്ഥതയുള്ള പ്രബോധകരിലൂടെയും ഇസ്ലാം എത്തിയ കേരളം, ഇന്തോനേഷ്യ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഇസ്ലാം ആഴത്തിൽ വേരൂന്നുകയും ഇന്നും സജീവമായി നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഇസ്ലാം ഇവിടെ എത്തിയത് ഭരണാധികാരം കൊണ്ടല്ല; മറിച്ച് വിശ്വാസത്തിന്റെയും സദാചാരത്തിന്റെയും സ്വാധീനം കൊണ്ടാണ്. ദീൻ എന്നത് ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഉൾക്കൊള്ളേണ്ട ഒന്നാണ്.
8. സകാത്തും ഭരണാധികാരവും: അബൂബക്കർ സിദ്ദീഖ്(റ)ന്റെ ചരിത്ര മാതൃക (00:52:20)
8.1 സകാത്ത് നിഷേധികളോടുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം (00:52:20)
അബൂബക്കർ സിദ്ദീഖ്(റ) സകാത്ത് നൽകാത്തവരോട് യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
« لَوْ مَنَعُونِي عِقَالًا كَانُوا يُؤَدُّونَهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَقَاتَلْتُهُمْ عَلَى مَنْعِهِ »
("അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ(സ)ക്ക് അവർ നൽകിയിരുന്ന ഒരു ഒട്ടകക്കയറാണ് അവർ തടഞ്ഞുവെക്കുന്നതെങ്കിൽ പോലും അതിനെതിരെ ഞാൻ അവരോട് പോരാടും.")
ഭരണാധികാരിയുടെ അധികാരത്തെ ഭയപ്പെട്ട് ഒരാൾ നിർബന്ധിതനായി സകാത്ത് നൽകിയാൽ, ഭൗതികമായി അത് സകാത്തായി കണക്കാക്കപ്പെടുമെങ്കിലും അല്ലാഹുവിങ്കൽ പരലോകത്ത് പ്രതിഫലാർഹമായ സകാത്താവുകയില്ല. അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതി കാംക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഈമാനോടെ നൽകുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അത് ദീനിലെ സകാത്താവുന്നത്. ബാഹ്യമായ അധികാരം കൊണ്ടല്ല, വിശ്വാസത്തിലൂടെയാണ് ആരാധനകൾ സഫലമാകുന്നത്.
9. ഇസ്ലാമിക ശരീഅത്തും വ്യക്തിബാധ്യതകളും (00:56:40)
9.1 ശിക്ഷാനിയമങ്ങളും (ഹുദൂദ്) അധികാര പരിമിതികളും (00:56:40)
ഇസ്ലാമിൽ ശിക്ഷാനിയമങ്ങളും (ഹുദൂദ്) വ്യവഹാര നിയമങ്ങളുമുണ്ട്. എന്നാൽ ഭരണാധികാരമില്ലാത്ത ഒരു നാട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണ മുസ്ലിങ്ങൾക്ക് ആ ശിക്ഷാനിയമങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ ബാധ്യതയുണ്ടോ? ഇല്ല. അധികാരം ഇല്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ ഒരു മുസ്ലിമിന്റെ ഇസ്ലാം അപൂർണ്ണമാവുകയോ അവന്റെ ഇസ്ലാമികതയുടെ ശതമാനം കുറഞ്ഞുപോവുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.
സാമ്പത്തിക ശേഷിയില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് ഹജ്ജോ സകാത്തോ നിർബന്ധമില്ലാത്തതുപോലെ, അധികാരമില്ലാത്ത സാധാരണ മുസ്ലിമിന് ശിക്ഷാനിയമങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ ഉത്തരവാദിത്തമില്ല. എന്നാൽ ഇസ്ലാമിക ഭരണാധികാരം കയ്യിലുള്ള ഒരു ഭരണാധികാരി അല്ലാഹുവിന്റെ നിയമങ്ങൾ തള്ളിക്കളഞ്ഞ് മറ്റു നിയമങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കിയാൽ അത് കുഫ്റോ ഫിസ്ഖോ ആയിത്തീരും. ഇബ്നു അബ്ബാസ്(റ) അടക്കമുള്ള പണ്ഡിതന്മാർ ഈ വ്യത്യാസം വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
9.2 ഫത്ഹുൽ മുഈനും പണ്ഡിതന്മാരുടെ പാരമ്പര്യവും (01:04:40)
പഴയകാല പണ്ഡിതന്മാർ ഇസ്ലാമിനെ പള്ളികളിലും ചടങ്ങുകളിലും മാത്രം ഒതുക്കിവെച്ചു എന്ന ആരോപണം തികച്ചും അടിസ്ഥാനരഹിതമാണ്. കേരളത്തിൽ ഏറെ പ്രചാരമുള്ള കർമ്മശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥമായ 'ഫത്ഹുൽ മുഈൻ' (فتح المعين) പരിശോധിച്ചാൽ, ഇബാദത്തുകൾക്ക് നൽകിയതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പേജുകൾ ക്രയവിക്രയങ്ങൾ (കിതാബുൽ ബുയൂഅ്), വിവാഹം (കിതാബുന്നുക്കാഹ്), നീതിന്യായ നിർവഹണം (കിതാബുൽ ഖദാഅ്), ശിക്ഷാനിയമങ്ങൾ (കിതാബുൽ ജിനായത്ത്, കിതാബുൽ ഹുദൂദ്) തുടങ്ങിയ ഇടപാടുകൾ വിശദീകരിക്കാനാണ് ഗ്രന്ഥകാരൻ നീക്കിവെച്ചിട്ടുള്ളത്.
ഇസ്ലാമിന് സമഗ്രമായ നിയമങ്ങളുണ്ട് എന്നത് എല്ലാ പണ്ഡിതന്മാരും അംഗീകരിച്ചതാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ ആരംഭം കുറിക്കേണ്ടത് പള്ളികളിൽ നിന്നും ഹൃദയങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള ഈമാനിന്റെയും തഖ്വയുടെയും സംസ്കരണത്തിലൂടെയാണ്.
10. പള്ളിയുടെ പങ്ക്: ആത്മീയ കേന്ദ്രവും പ്രകാശ സ്രോതസ്സും (01:06:40)
10.1 മദീനാ പള്ളിയും ദിവ്യപ്രകാശവും (01:06:40)
മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ, മദീനയിലെ പള്ളിയായിരുന്നു അവിടുത്തെ കേന്ദ്രം. പള്ളിയിൽ നിന്നാണ് വിശ്വാസത്തിന്റെയും ധാർമ്മികതയുടെയും പ്രകാശം സമൂഹത്തിലേക്ക് വ്യാപിച്ചത്.
വിശുദ്ധ ഖുർആൻ സൂറത്തുന്നൂറിൽ പറയുന്നു:
﴿ فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ ﴾
(സൂറത്തുന്നൂർ [24]: 36)
﴿ رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ ﴾
(സൂറത്തുന്നൂർ [24]: 37)
പള്ളിയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ഈമാനിന്റെയും സൂക്ഷ്മതയുടെയും വെളിച്ചമാണ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഓഫീസിലും കച്ചവടക്കാരൻ അങ്ങാടിയിലും നിയമനിർമ്മാതാവ് സഭയിലും കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത്. ഇസ്ലാമിനെ പള്ളിയിൽ കെട്ടിയിടുകയല്ല; മറിച്ച് പള്ളിയിൽ നിന്ന് ചൈതന്യം ഉൾക്കൊണ്ട് ജീവിതരംഗങ്ങളിലേക്ക് പ്രസരിപ്പിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.
11. ഇസ്ലാമും ഭൗതിക പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അന്തരം (01:10:00)
11.1 ഭൗതിക പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ഐഹിക പരിമിതി (01:10:00)
സോഷ്യലിസവും മുതലാളിത്തവും ജനാധിപത്യവുമെല്ലാം മനുഷ്യന്റെ ഭൗതിക ജീവിതത്തെയും ഈ ദുനിയാവിലെ സുഖസൗകര്യങ്ങളെയും മാത്രം ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നവയാണ്. അവ മനുഷ്യനെ ഈ മണ്ണിൽ തളച്ചിടുന്നു.
എന്നാൽ ഇസ്ലാമിന്റെ മൗലികമായ വീക്ഷണം പരലോകമാണ്. മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ ജീവിതം മരണത്തിനപ്പുറമുള്ള പരലോക ജീവിതമാണ്. ഈ ദുനിയാവ് പരീക്ഷണ വേദിയാണ്. ഭരണം വന്നാലും ഇല്ലെങ്കിലും രോഗങ്ങളും ദാരിദ്ര്യവും കഷ്ടപ്പാടുകളും ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായേക്കാം. പ്രവാചകന്മാർ പോലും പട്ടിണി കിടന്നിട്ടുണ്ട്. പരലോക വിജയമാണ് വിശ്വാസിയുടെ പരമമായ ലക്ഷ്യം.
11.2 ചരിത്രത്തിലെ തതാരി (മംഗോൾ) അധിനിവേശവും ഇസ്ലാമിന്റെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പും (01:17:30)
ബഗ്ദാദ് തകർക്കപ്പെടുകയും അബ്ബാസിയ ഖിലാഫത്ത് നാമാവശേഷമാവുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ഇസ്ലാം എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിച്ചു എന്ന് പലരും കരുതി. എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ടിടത്ത്, നിഷ്കളങ്കരായ പ്രബോധകന്മാരുടെ ധാർമ്മിക സ്വാധീനത്തിലൂടെ ഇസ്ലാം വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു. അധിനിവേശം നടത്തിയ ഹുലാഗു ഖാന്റെ മൂന്നാമത്തെയും നാലാമത്തെയും തലമുറ ഇസ്ലാമിലേക്ക് കടന്നുവരികയും അവർ ഇസ്ലാമിന്റെ സംരക്ഷകരായി മാറുകയും ചെയ്തു. അധികാരം കൊണ്ടല്ല, ദഅ്വത്തിന്റെ അന്തസ്സത്ത കൊണ്ടാണ് ഇസ്ലാം വിജയിച്ചത്.
12. തശ്രീഉം (നിയമനിർമ്മാണം) ഭരണപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങളും (01:21:00)
12.1 ഹലാൽ-ഹറാമുകളും മസ്മൂഹ്-മമ്നൂഉം തമ്മിലുള്ള അന്തരം (01:21:00)
'തശ്രീഅ്' (تشريع - മതപരമായ നിയമനിർമ്മാണം) എന്നാൽ ഹലാലും ഹറാമും നിശ്ചയിക്കലാണ്. അത് അല്ലാഹുവിന്റെ മാത്രം അധികാരമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു സമ്മേളന സ്ഥലത്ത് 'പുകവലി നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു' (മമ്നൂഅ്) എന്ന് എഴുതിവെക്കാൻ സംഘാടകർക്ക് അവകാശമുണ്ട്; എന്നാൽ 'പുകവലി മതപരമായി ഹറാമാണ്' എന്ന് സ്വന്തം വകയായി വിധി പുറപ്പെടുവിക്കാൻ അല്ലാഹുവിനല്ലാതെ ആർക്കും അവകാശമില്ല.
12.2 യഹൂദ-ക്രൈസ്തവരുടെ വ്യതിയാനവും സൂറത്തുത്തൗബയിലെ ആയത്തും (01:22:50)
വിശുദ്ധ ഖുർആൻ യഹൂദ-ക്രൈസ്തവരെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു:
﴿ اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ ﴾
(സൂറത്തുത്തൗബ [9]: 31)
അവർ തങ്ങളുടെ പുരോഹിതന്മാരെയും സന്യാസിമാരെയും അല്ലാഹുവിന് പുറമെ റബ്ബുകളാക്കി. എന്തുകൊണ്ടാണ് അല്ലാഹു അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്? അവർ ചക്രവർത്തിമാരുടെയോ ഭരണാധികാരികളുടെയോ കീഴിൽ ജീവിച്ചതുകൊണ്ടല്ല; മറിച്ച് അല്ലാഹു ഹറാമാക്കിയതിനെ ഹലാലാക്കാനും ഹലാലാക്കിയതിനെ ഹറാമാക്കാനുമുള്ള അധികാരം പുരോഹിതന്മാർക്ക് വകവെച്ചുകൊടുത്തതുകൊണ്ടാണ്. അഭൗതികമായ അർത്ഥത്തിൽ മതവിധികളുണ്ടാക്കാനുള്ള അധികാരം മനുഷ്യർക്ക് നൽകുമ്പോഴാണ് അത് ശിർക്കായി മാറുന്നത്.
13. പ്രബോധന ശൈലിയും ഇന്ത്യൻ പശ്ചാത്തലവും (01:36:30)
13.1 തിന്മകളുടെ ഉറവിടം ഹൃദയമാണ് (01:36:30)
എല്ലാ തിന്മകളുടെയും അഴിമതികളുടെയും ഉറവിടം പാർലമെന്റുകളോ നിയമസഭകളോ അല്ല; മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാണ്. മനസ്സിൽ മാറ്റമുണ്ടാക്കാൻ രാഷ്ട്രീയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾക്കോ ഭൗതിക നിയമങ്ങൾക്കോ കഴിയില്ല. അല്ലാഹുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിനും പരലോക ചിന്തയ്ക്കും മാത്രമേ മനസ്സിനെ സംസ്കരിക്കാൻ കഴിയൂ.
അതുകൊണ്ടാണ് പ്രവാചകൻ(സ) അക്രമിയായ സഹോദരനെയും അക്രമിക്കപ്പെട്ട സഹോദരനെയും സഹായിക്കാൻ കൽപ്പിച്ചത്:
« انْصُرْ أَخَاكَ ظَالِمًا أَوْ مَظْلُومًا »
([ഹദീസ്: "നിന്റെ സഹോദരൻ അക്രമിയായാലും അക്രമിക്കപ്പെട്ടവനായാലും അവനെ സഹായിക്കുക." സ്വഹാബികൾ ചോദിച്ചു: "അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലേ, അക്രമിക്കപ്പെട്ടവനെ സഹായിക്കുന്നത് മനസ്സിലാക്കാം; അക്രമിയെ എങ്ങനെയാണ് സഹായിക്കുക?" നബി(സ) അരുളി: "അവനെ അക്രമത്തിൽ നിന്ന് തടയുക; അതാണ് അവനുള്ള സഹായം."])
അക്രമിയുടെ മനസ്സിൽ ഭയഭക്തിയുണ്ടാക്കി അവനെ സംസ്കരിച്ചെടുക്കുക എന്നതാണ് പ്രവാചക ദൗത്യം.
13.2 ഫറോവയുടെ അടുത്തേക്ക് മൂസാ(അ)യോട് കൽപ്പിച്ച ശൈലി (01:38:40)
മൂസാ(അ)യോടും ഹാറൂൻ(അ)യോടും ഫറോവയുടെ അടുത്തേക്ക് പോകാൻ കൽപ്പിച്ചപ്പോൾ അല്ലാഹു നൽകിയ നിർദ്ദേശം ഇപ്രകാരമായിരുന്നു:
﴿ اذْهَبَا إِلَى فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى ﴾
(സൂറത്ത് ത്വാഹാ [20]: 43)
﴿ فَقُولَا لَهُ قَوْلًا لَيِّൻًا لَعَلَّهُ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشَى ﴾
(സൂറത്ത് ത്വാഹാ [20]: 44)
അവനോട് സൗമ്യമായി സംസാരിക്കാനാണ് കൽപ്പിച്ചത്; അവൻ ചിന്തിച്ചു മനസ്സിലാക്കുവാനോ ഭയഭക്തിയുള്ളവനാകുവാനോ വേണ്ടി. അധികാരം പിടിച്ചെടുക്കലല്ല, ഹൃദയങ്ങളെ സന്മാർഗത്തിലേക്ക് നയിക്കലാണ് പ്രബോധനത്തിന്റെ കാതൽ.
13.3 ഇബ്രാഹിം നബി(അ)യുടെ ചോദ്യവും ഇബാദത്തിന്റെ നിർവചനവും (01:47:30)
ഇബ്രാഹിം നബി(അ) തന്റെ ജനതയോട് ചോദിച്ച ചോദ്യം ഖുർആൻ ഉദ്ധരിക്കുന്നു:
﴿ قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ ﴾
(സൂറത്തുശ്ശുഅറാ [26]: 72)
﴿ أَوْ يَنْفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ ﴾
(സൂറത്തുശ്ശുഅറാ [26]: 73)
"നിങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ അവർ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? അതോ അവർ നിങ്ങൾക്ക് വല്ല ഉപകാരമോ ഉപദ്രവമോ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ?"
അഭൗതികമായ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കുവാനും ഉപകാരോപദ്രവങ്ങൾ ചെയ്യുവാനുമുള്ള കഴിവ് അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാണുള്ളത്. അത്തരം കാര്യങ്ങൾ അല്ലാഹു അല്ലാത്തവർക്ക് വകവെച്ചുകൊടുക്കലാണ് ശിർക്ക്. അങ്ങേയറ്റത്തെ താഴ്മയും സ്നേഹവും സമർപ്പണവുമാണ് 'ഇബാദത്ത്' (ആരാധന).
13.4 ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യത്തിലെ ഇസ്ലാമിക പ്രബോധനം (01:52:00)
ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യത്തിൽ ഇസ്ലാം പ്രബോധനം ചെയ്യുമ്പോൾ, മറ്റെല്ലാ മതങ്ങളെയും ശത്രുതാപരമായി കാണുന്നതിന് പകരം, എല്ലാ ജനവിഭാഗങ്ങളിലേക്കും അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രവാചകന്മാർ വന്നിരുന്നുവെന്ന ഖുർആനിക അധ്യാപനം ഉൾക്കൊള്ളണം:
﴿ وَإِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌ ﴾
(സൂറത്ത് ഫാത്വിർ [35]: 24)
﴿ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلَالَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ ﴾
(സൂറത്തുൽ അഅ്റാഫ് [7]: 157)
ജനങ്ങളിൽ കാലാന്തരത്തിൽ കടന്നുകൂടിയ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുടെയും അനാചാരങ്ങളുടെയും കെട്ടുകൾ അഴിച്ചുമാറ്റി, അവരെ യഥാർത്ഥ ഏകദൈവ വിശ്വാസത്തിലേക്കും സംസ്കാരത്തിലേക്കും ക്ഷണിക്കുക എന്നതാണ് പ്രബോധകരുടെ ബാധ്യത.
14. ഉപസംഹാരം (01:56:30)
'ഇഖാമത്തുദ്ദീൻ' എന്നാൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ വിപ്ലവത്തിലൂടെ ഭരണം പിടിച്ചെടുക്കുക എന്നതല്ല; മറിച്ച് വ്യക്തിജീവിതത്തിലും കുടുംബത്തിലും സമൂഹത്തിലും കടന്നുകൂടിയ ശിർക്കും അനാചാരങ്ങളും തിരുത്തി, ശുദ്ധമായ തൗഹീദും സുന്നത്ത് അനുസരിച്ചുള്ള സൽക്കർമ്മങ്ങളും ധാർമ്മികതയും ജീവിതത്തിൽ പുലർത്തുക എന്നതാണ്. ഖുർആനും സുന്നത്തും സലഫുസ്സാലിഹീങ്ങളുടെ മാതൃകയും പഠിപ്പിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ ദീൻ ഉൾക്കൊള്ളാനും അത് ജീവിതത്തിൽ പകർത്താനും അല്ലാഹു നമുക്ക് തൗഫീഖ് നൽകട്ടെ. ആമീൻ.
No comments:
Post a Comment
"Comment moderation" is off in this blog.If it is not displayed, could have gone to spam.