തൗഹീദിന്റെ ജീവിത ദർശനം
പ്രഭാഷണം: ചെറിയമുണ്ടം അബ്ദുൽ ഹമീദ് മദനി
https://www.youtube.com/watch?v=gA9e9_B1__0
1. ആമുഖം: തൗഹീദ് - ഇസ്ലാമിന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രമേയം (00:00:00)
1.1 പ്രഭാഷണ ലക്ഷ്യവും തൗഹീദിന്റെ സാങ്കേതിക-ഭാഷാർത്ഥങ്ങളും (00:00:16)
അൽഹംദുലില്ലാഹ്. ബഹുമാന്യരായ ഇസ്ലാഹീ പ്രവർത്തകന്മാരെ, സഹോദരന്മാരെ, സഹോദരിമാരെ...
തൗഹീദ് എന്നത് മിക്ക ആളുകൾക്കും വളരെ പരിചിതമായ ഒരു വിഷയമാണ്. എങ്കിലും ചില ആളുകൾക്കെങ്കിലും ഇതിനെ സംബന്ധിച്ച് വേണ്ടത്ര വ്യക്തമായ ധാരണ ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടാകാം. അതുകൊണ്ട് എന്താണ് ഇസ്ലാമിലെ തൗഹീദ് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ലഘുവായ വിശകലനം നടത്തിക്കൊണ്ട് 'തൗഹീദിന്റെ ജീവിത ദർശനം' എന്ന പ്രധാന വിഷയത്തിലേക്ക് ഞാൻ സാവധാനത്തിൽ കടന്നുവരാം, ഇൻശാ അല്ലാഹ്.
‘തൗഹീദ്’ എന്ന അറബി പദം നേർക്കുനേരെ അതേ രൂപത്തിൽ വിശുദ്ധ ഖുർആനിൽ പ്രയോഗിച്ചതല്ല എങ്കിൽപോലും, ഖുർആനിലും പ്രവാചക വചനങ്ങളിലും ഉടനീളം ആവർത്തിച്ചുദ്ബോധിപ്പിക്കപ്പെട്ട പരമപ്രധാനമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ സാങ്കേതിക നാമമാണത്. « لَا إِلٰهَ إِلَّا اللهُ وَحْدَهُ » (അല്ലാഹു അല്ലാതെ യാതൊരു ഇലാഹുമില്ല, അവൻ ഏകനാകുന്നു) എന്ന പ്രഖ്യാപനമാണത്. അല്ലാഹു മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ ഇലാഹ് എന്നും, അവൻ ഏകനും അദ്വിതീയനുമാണെന്നും നാം പരിപൂർണ്ണമായി അംഗീകരിക്കുന്നതിനാണ് തൗഹീദ് എന്ന് പറയുന്നത്. ‘തൗഹീദ്’ എന്ന പദത്തിന്റെ നേർക്കുനേരെയുള്ള ഭാഷാർത്ഥം പരിശോധിച്ചാൽ ഏകനാക്കൽ, ഒറ്റയാക്കൽ, മാത്രമാക്കൽ, തനിച്ചാക്കൽ എന്നൊക്കെയാണ് അതിന്റെ അർത്ഥം വരുന്നത്.
മുസ്ലിംകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇസ്ലാമിലെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ ആശയം തൗഹീദാണ് എന്ന കാര്യത്തിൽ ആർക്കും തന്നെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസമില്ല. തൗഹീദില്ലാത്ത ഒരു ഇസ്ലാം എന്നത് കാര്യബോധമുള്ള ഒരു മുസ്ലിമിനും ഒരിക്കലും ഉൾക്കൊള്ളാൻ സാധിക്കാത്ത കാര്യമാണ്. എന്നാൽ ഈ തൗഹീദിനെ വിശദീകരിക്കുന്നിടത്ത് ചരിത്രപരമായും ആശയപരമായും മുസ്ലിംകൾക്കിടയിൽ തികച്ചും വ്യത്യസ്തങ്ങളായ വീക്ഷണങ്ങൾ കടന്നുകൂടിയിട്ടുണ്ട്. ഈ വ്യത്യസ്ത വീക്ഷണങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ടൊക്കെ, എങ്ങനെയൊക്കെ കടന്നുവന്നു എന്നതിന്റെ ദീർഘമായ ചരിത്ര വിശദാംശങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാൻ ഇപ്പോൾ സമയമില്ല.
1.2 'ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്' എന്നതിലെ ഉപരിപ്ലവ ധാരണകൾ (00:02:09)
‘ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്’ (അല്ലാഹുവല്ലാതെ യാതൊരു ഇലാഹുമില്ല) എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ എന്താണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ വിവക്ഷ? ഇതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ പല ആളുകളും ധരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത് 'ദൈവം' എന്ന പേര് അല്ലാഹു അല്ലാത്ത ആർക്കും ഞാൻ നൽകുന്നില്ല, എനിക്ക് ദൈവമായി അല്ലാഹു മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നൊരു പ്രഖ്യാപനം നടത്തിയാൽ മാത്രം മതി എന്നാണ്. 'ദൈവം' എന്ന മലയാള വാക്കോ, ഇംഗ്ലീഷിലെ 'God' എന്ന വാക്കോ, അറബിയിലെ 'ഖുദാ' എന്ന വാക്കോ ഏതുമാകട്ടെ, ആ നാമം അല്ലാഹുവല്ലാത്ത മറ്റാർക്കും ചാർത്തിക്കൊടുക്കാതിരുന്നാൽ താൻ യഥാർത്ഥ മുവഹ്ഹിദായി (ഏകദൈവവിശ്വാസിയായി) മാറി എന്നാണ് പലരുടെയും വിചാരം.
ഇത്തരം ധാരണ വെച്ചുപുലർത്തുന്ന ആളുകൾക്കിടയിൽ തന്നെ അല്ലാഹു അല്ലാത്തവരോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നവരുണ്ട്. അല്ലാഹു അല്ലാത്തവർക്ക് നേർച്ചകളും വഴിപാടുകളും അർപ്പിക്കുന്നവരുണ്ട്. അല്ലാഹു അല്ലാത്തവരിൽ നിന്ന് അഭൗതികമായ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ ലഭിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നവരുണ്ട്. മരണപ്പെട്ടവരോ അദൃശ്യരോ ആയ ആളുകൾ മറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ തങ്ങളുടെ രോഗങ്ങൾ മാറ്റിത്തരുമെന്നും കഷ്ടപ്പാടുകൾ ദൂരീകരിച്ചു തരുമെന്നും വിശ്വസിക്കുന്നവരുണ്ട്. എന്നാൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ വിശ്വസിക്കുന്നതും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതും നേർച്ച വഴിപാടുകൾ നടത്തുന്നതുമൊന്നും തന്നെ 'ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്' എന്ന തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന് എതിരല്ല എന്നാണ് നിർഭാഗ്യവശാൽ ഇന്നും ചില സഹോദരന്മാർ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്!
‘ഇലാഹ്’ എന്നാൽ കേവലം കൺമുമ്പിൽ വെച്ച് പൂജിക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ബിംബത്തിന് മാത്രമുള്ള പേരാണെന്നും, ഒരു വിഗ്രഹത്തെ മുന്നിൽ വെച്ച് ആരാധിച്ചാൽ മാത്രമേ 'ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്' എന്നതിന് വിരുദ്ധമാവുകയുള്ളൂ എന്നുമാണ് ഇവരുടെ വിചാരം. എന്നാൽ വിശുദ്ധ ഇസ്ലാമിന്റെ അധ്യാപനങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഈ ധാരണ തികച്ചും അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെടും.
2. 'ഇലാഹ്' എന്ന സങ്കല്പവും ശിർക്കിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യവും (00:03:52)
2.1 ദാത്തു അൻവാതും (പുണ്യമരം) ബനൂ ഇസ്രായേലിന്റെ ആവശ്യവും (00:03:52)
മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ ചരിത്രത്തിൽ നിങ്ങളൊക്കെ കേട്ടിരിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള പ്രസിദ്ധമായ ഒരു സംഭവം ഇവിടെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാം. അറേബ്യയിലെ ബഹുദൈവവിശ്വാസികളായ ആളുകൾ യുദ്ധത്തിന് പോകുന്ന സന്ദർഭത്തിൽ തങ്ങളുടെ വാളുകൾ ഒരു പ്രത്യേക മരത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി തൂക്കിയിടാറുണ്ടായിരുന്നു. അല്പസമയം ആ മരത്തിൽ വാൾ തൂക്കിയിട്ട ശേഷം അതുകൊണ്ട് പോയി യുദ്ധം ചെയ്താൽ ആ മരത്തിന്റെ ബർക്കത്ത് (പുണ്യം) കൊണ്ട് തങ്ങൾക്ക് വിജയം കൈവരിക്കാൻ സാധിക്കുമെന്നായിരുന്നു അവരുടെ അന്ധവിശ്വാസം. 'ദാത്തു അൻവാത്' എന്നാണ് ആ മരത്തിന് അവർ പറഞ്ഞിരുന്ന പേര്.
മക്കാ വിജയത്തിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ, ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ച് വേണ്ടത്ര ഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രം ഇസ്ലാമിലേക്ക് കടന്നുവന്ന ചില പുതിയ സ്വഹാബിമാർ മുസ്ലിം സൈന്യത്തോടൊപ്പം ഹുനൈനിലേക്ക് പുറപ്പെടുമ്പോൾ ഈ പഴയ ചിന്ത അവരുടെ മനസ്സിൽ അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ(സ)യോട് പറഞ്ഞു: 'അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതരേ, അവർക്ക് വാൾ തൂക്കിയിടാൻ ഒരു പുണ്യമരമുള്ളതുപോലെ ഞങ്ങൾക്ക് ബർക്കത്ത് എടുക്കാൻ ഒരു പുണ്യമരം നിശ്ചയിച്ചു തരേണം.'
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ(സ) അത്യധികം ഗൗരവത്തോടെയാണ് പ്രതികരിച്ചത്. നബി(സ) പറഞ്ഞു: 'അല്ലാഹുവാണെ സത്യം, നിങ്ങൾ ഈ പറഞ്ഞ ആവശ്യം ആ മരത്തെ ഇലാഹാക്കൽ തന്നെയാണ്! മൂസാ നബിയുടെ ജനത മൂസാ(അ)യോട് ഒരു ഇലാഹിനെ ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെയുള്ള ഒരു വാക്കാണിത്.'
സീനായ് മരുഭൂമിയിലൂടെ പ്രയാണം ചെയ്യുമ്പോൾ അവിടെയുള്ള ആളുകൾ ചില വിഗ്രഹങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നത് കണ്ട വിവരമില്ലാത്ത ബനൂ ഇസ്രായേല്യർ മൂസാ നബി(സ)യോട് ആവശ്യപ്പെട്ട കാര്യം വിശുദ്ധ ഖുർആൻ ഉദ്ധരിക്കുന്നുണ്ട്:
﴿ قَالُوا يَا مُوسَى اجْعَلْ لَنَا إِلَهًا كَمَا لَهُمْ آلِهَةٌ قَالَ إِنَّكُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ ﴾
(സൂറത്തുൽ അഅ്റാഫ് [7]: 138)
“അവർ പറഞ്ഞു: ഹേ മൂസാ, ഇവർക്ക് പല ദൈവങ്ങളുള്ളതുപോലെ ഞങ്ങൾക്കും ഒരു ദൈവത്തെ നിശ്ചയിച്ചു തരിക. മൂസാ പറഞ്ഞു: തീർച്ചയായും നിങ്ങൾ വിവരമില്ലാത്ത ഒരു ജനതയാകുന്നു.”
അപ്പോൾ കൺമുമ്പിൽ കാണുന്ന ഒരു വിഗ്രഹത്തെ ആരാധ്യ ദൈവമായി നിശ്ചയിച്ചു തരാൻ ബനൂ ഇസ്രായേല്യർ ആവശ്യപ്പെട്ടതും, ബർക്കത്തിന് വേണ്ടി വാൾ തൂക്കിയിടാൻ ഒരു പുണ്യമരം നിശ്ചയിച്ചു തരാൻ ആ സ്വഹാബിമാർ ആവശ്യപ്പെട്ടതും രണ്ടും ഒരേ ഇനത്തിൽ പെട്ട കാര്യമാണെന്നാണ് നബി(സ) പഠിപ്പിച്ചത്. കാരണം, അഭൗതികമായ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെയുള്ള അനുഗ്രഹമോ വിജയമോ മരത്തിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതും അതിനെ ഇലാഹാക്കൽ തന്നെയാണ്.
2.2 നാട്ടുനടപ്പുകളിലെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും അഭൗതിക പ്രതീക്ഷകളും (00:05:39)
നമ്മുടെ നാട്ടിലൊക്കെ ആൽമരത്തിന്റെയും പാലമരത്തിന്റെയും മുമ്പിൽ പോയി മെഴുതിരി കത്തിക്കുന്നവരും ചങ്ങലത്തിരി വെക്കുന്നവരുമുണ്ട്. കന്നുകാലികൾ പ്രസവിച്ചാൽ അതിന്റെ മറുപിള്ള കൊണ്ടുപോയി മരങ്ങളിൽ കെട്ടിത്തൂക്കുന്ന ആചാരം ചെയ്യുന്നവരുണ്ട്. ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുന്നതൊന്നും തൗഹീദിന് വിരുദ്ധമല്ലെന്നാണ് പലരും കരുതുന്നത്. എന്നാൽ മരമോ വള്ളിയോ പൂവോ എന്തുമായിക്കൊള്ളട്ടെ, അത് മുഖേന അഭൗതികമായ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ അനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ, അതല്ലെങ്കിൽ മറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ തങ്ങളുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളും രോഗങ്ങളും നീങ്ങിപ്പോകണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ, എങ്കിൽ അതെല്ലാം ആ വസ്തുക്കളെയും ശക്തികളെയും ഇലാഹാക്കലാണ്.
കോട്ടപ്പുറത്ത് നടന്ന ഒരു സംവാദത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഈ ആശയം സമർത്ഥിച്ചപ്പോൾ 'മൗലവി ഇപ്പോൾ മരത്തിൽ കയറുകയാണ്' എന്നാണ് എതിർഭാഗത്തെ മുസ്ലിയാർ പരിഹസിച്ചത്. എന്നാൽ ഇവിടെ വിഷയം മരമല്ല; കയറുന്നത് മരത്തിലോ വള്ളിയിലോ എന്തിലുമാകട്ടെ, കാര്യകാരണ ബന്ധങ്ങൾക്കതീതമായ അഭൗതികമായ ഗുണമോ ദോഷമോ അല്ലാഹുവല്ലാത്തവരിൽ നിന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചാൽ അത് ശിർക്കും അവയെ ദൈവമാക്കലുമാണ്.
ഇബ്റാഹീം നബി(അ) തന്റെ ജനതയോട് അവരുടെ ദൈവങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച് ചോദിച്ച ചോദ്യം ഖുർആൻ ഉദ്ധരിക്കുന്നത് കാണുക:
﴿ قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ أَوْ يَنْفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ ﴾
(സൂറത്തുശ്ശുഅറാഅ് [26]: 72-73)
“നിങ്ങൾ പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ അവർ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ? അതല്ല, നിങ്ങൾക്ക് വല്ല ഉപകാരമോ ഉപദ്രവമോ ചെയ്യാൻ അവർക്ക് സാധിക്കുമോ?” എന്നാണ് ഇബ്റാഹീം(അ) ചോദിച്ചത്. ലൗകികമായ കാര്യകാരണ ബന്ധങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഉപകാരമല്ല ഇവിടെ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഭൗതികമല്ലാത്ത, മറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെയുള്ള ഉപകാരം ആരിൽ നിന്നെങ്കിലും ആഗ്രഹിക്കുകയോ, ഉപദ്രവം നീങ്ങാൻ അല്ലാഹുവല്ലാത്തവരെ ആശ്രയിക്കുകയോ ചെയ്താൽ അത് അവരെ ഇലാഹാക്കലാണ്.
3. വഹ്ദത്തുൽ വുജൂദും സൂഫിസത്തിലെ 'ലാ മൗജൂദ ഇല്ലല്ലാഹ്' വാദവും (00:09:48)
3.1 'ലാ മൗജൂദ ഇല്ലല്ലാഹ്' എന്ന മിഥ്യാധാരണ (00:09:48)
ഇവിടെനിന്ന് കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് പോയ മറ്റൊരു വിഭാഗം ആളുകളുണ്ട്. 'ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്' എന്നതിന്റെ സാക്ഷാൽ വിവക്ഷ 'ലാ മൗജൂദ ഇല്ലല്ലാഹ്' (ലഭ്യമായ യാതൊന്നുമില്ല അല്ലാഹുവല്ലാതെ) ആണെന്നാണ് ചില റാത്തീബുകളിലും സൂഫി സദസ്സുകളിലും ഇവർ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത്. 'മൗജൂദ്' എന്നാൽ നിലനിൽപ്പുള്ളത്, ഉള്ളത് എന്നർത്ഥം. അല്ലാഹുവിന് മാത്രമേ സാക്ഷാൽ ഉണ്മയുള്ളൂ, അല്ലാഹു അല്ലാത്ത യാതൊരു വസ്തുവും യഥാർത്ഥത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നില്ല, നിലനിൽപ്പ് (Existence) എന്നത് അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാണുള്ളത് എന്നാണ് ഇവരുടെ വാദം.
അപ്പോൾ ഈ കാണുന്ന പ്രപഞ്ചവും മനുഷ്യരും വസ്തുക്കളുമെല്ലാം എന്താണ്? അതിന് അവർ നൽകുന്ന മറുപടി: ഇതെല്ലാം പടച്ചവൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന രൂപങ്ങളാണ്, പടച്ചവൻ വെളിപ്പെടുന്ന രൂപങ്ങളാണ് എന്നാണ്. ഇതിനെ അറബിയിൽ 'മദ്ഹർ' (مظهر - Manifestation) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. വസ്തുക്കൾക്ക് സ്വന്തമായി യാതൊരു സത്തയുമില്ലെന്നും, അല്ലാഹു എന്ന ഏക സത്ത മാത്രമാണ് ഈ വസ്തുക്കളിലൂടെയെല്ലാം പ്രകടമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്നുമാണ് ഇവർ വാദിക്കുന്നത്.
3.2 അദ്വൈതവും സർവ്വ ദൈവ പൂജയുടെ ന്യായീകരണവും (00:12:00)
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? ഉപരിപ്ലവമായി കേൾക്കുമ്പോൾ 'പടച്ചവൻ മാത്രമേ ഉള്ളൂ, മറ്റെല്ലാം അവന്റെ ഇച്ഛയാൽ മാത്രമുള്ളതാണ്' എന്ന് പറയുന്നത് വലിയൊരു ആത്മീയ ആശയമായി ചിലർക്ക് തോന്നിയേക്കാം. എന്നാൽ അതിന്റെ പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ അപകടം അത്യന്തം ഭയാനകമാണ്. പടച്ചവന്റെ മുൻപിൽ മാത്രം വണങ്ങുകയും, അവന്റെ കൽപ്പനകൾ മാത്രം അനുസരിക്കുകയും, അവനല്ലാത്ത ആരെയും ആരാധിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന യഥാർത്ഥ തൗഹീദിൽ നിന്ന് മനുഷ്യനെ വ്യതിചലിപ്പിക്കാനുള്ള കുതന്ത്രമാണിത്.
കാരണം, എല്ലാം പടച്ചവന്റെ വെളിപ്പെടൽ രൂപമാണെങ്കിൽ, ഇവിടെയുള്ള വിഗ്രഹവും പശുവും സൂഫികളും സാധുക്കളുമെല്ലാം പടച്ചവന്റെ തന്നെ അവതാര രൂപങ്ങളായി മാറുന്നു. അപ്പോൾ അവരെ ആര് ആരാധിച്ചാലും അത് ഒടുവിൽ പടച്ചവനുള്ള ആരാധന തന്നെയായിത്തീരും എന്ന വിചിത്രമായ ന്യായീകരണത്തിലേക്കാണ് ഇത് ചെന്നെത്തുന്നത്! ലോകത്തുള്ള സകല വിഗ്രഹാരാധനകളെയും, ജീവജാലങ്ങളെ പൂജിക്കുന്ന സമ്പ്രദായങ്ങളെയും, ബഹുമാന്യരെ ദൈവമാക്കുന്ന ഏർപ്പാടുകളെയും ന്യായീകരിക്കാനാണ് ഈ വാദം ഉപയോഗിക്കുന്നത്.
ഇത് അവസാനം ചെന്നെത്തുന്നത് 'ഞാൻ തന്നെയാണ് ദൈവം' എന്ന സർവ്വേശ്വര വാദത്തിലാണ്. അറബിയിൽ 'വഹ്ദത്തുൽ വുജൂദ്' (وحدة الوجود) എന്നും, മലയാളത്തിൽ 'അദ്വൈതം' എന്നും, ഇംഗ്ലീഷിൽ 'Monism' എന്നും പറയുന്ന ആശയമാണിത്. ചരിത്രത്തിൽ മൻസൂർ അൽ-ഹല്ലാജ് എന്നയാൾ 'അനൽ ഹഖ്' (أنا الحق - ഞാൻ തന്നെയാണ് സത്യം/ദൈവം) എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചത് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. സംസ്കൃതത്തിൽ 'അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി' (ഞാൻ തന്നെയാണ് ബ്രഹ്മം) എന്ന് പറയുന്നതും ഇതേ ആശയമാണ്. സത്യം ഒന്നേയുള്ളൂ, ആ സത്യം പടച്ചവനാണ്, ഞാൻ തന്നെയാണ് ആ സത്യമെങ്കിൽ ഞാനും പടച്ചവനും ഒന്നുതന്നെയാണെന്ന വാദമാണിത്. അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ ഓരോരുത്തർക്കും അവനവൻ തന്നെ ദൈവമാകാം, അവനവനെത്തന്നെ പൂജിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് അധഃപതിക്കാം. ഇത് ഇസ്ലാമിന്റെ തൗഹീദല്ല; മറിച്ച് ഏറ്റവും വിചിത്രവും സങ്കീർണ്ണവുമായ കൊടികുത്തിയ ശിർക്കാണിത്.
3.3 ഖാലിഖും മഖ്ലൂഖും തമ്മിലുള്ള ഖുർആനിക വ്യത്യാസം (00:14:15)
വിശുദ്ധ ഖുർആൻ അവതരിപ്പിക്കുന്ന തൗഹീദ് ഇതിന് തികച്ചും വിരുദ്ധമാണ്. ഖുർആൻ പ്രകാരം 'ഖാലിഖ്' (സൃഷ്ടാവ്) എന്നും 'മഖ്ലൂഖ്' (സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവ) എന്നും വ്യക്തമായ രണ്ട് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുണ്ട്. സൃഷ്ടിച്ചവനായ അല്ലാഹു മാത്രമാണ് 'മഅ്ബൂദ്' (ആരാധിക്കപ്പെടാൻ അർഹൻ). യാതൊരു മഖ്ലൂഖും ആരാധിക്കപ്പെടാൻ അർഹരല്ല. ഖുർആൻ ചോദിക്കുന്നു:
﴿ أَفَمَنْ يَخْلُقُ كَمَنْ لَا يَخْلُقُ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴾
(സൂറത്തുന്നഹ്ൽ [16]: 17)
“സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയാത്തവരെപ്പോലെയാണോ? നിങ്ങൾ ചിന്തിച്ചു ഗ്രഹിക്കുന്നില്ലേ?”
സൃഷ്ടിക്കുന്ന പടച്ചവൻ മാത്രമാണ് ഇലാഹ്. സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഒന്നിനും ഇലാഹ് എന്ന പദവിയില്ല. സൃഷ്ടി എത്രതന്നെ ഉന്നതമായ പദവിയിലുള്ള പ്രവാചകനോ മലക്കോ വലിയ്യോ ആയിരുന്നാലും അവരാരും ഇബാദത്ത് ചെയ്യപ്പെടാനോ പ്രാർത്ഥിക്കപ്പെടാനോ അർഹരല്ലെന്ന് ഖുർആൻ അസന്ദിഗ്ദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നിരിക്കെ, ഖാലിഖിനെയും മഖ്ലൂഖിനെയും ഒന്നാക്കിത്തീർക്കുന്ന വഹ്ദത്തുൽ വുജൂദിന്റെ ഈ 'ലാ മൗജൂദ ഇല്ലല്ലാഹ്' വാദം പരിശുദ്ധ ഖുർആനും തിരുസുന്നത്തും പഠിപ്പിച്ച തൗഹീദിന് കടകവിരുദ്ധമാണ്.
4. 'ലാ ഹാകിമ ഇല്ലല്ലാഹ്' വാദവും ഭരണാധികാരത്തിന്റെ പരിധികളും (00:16:30)
4.1 രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യവും സന്തുലിത വീക്ഷണവും (00:16:30)
ഇനി മറ്റൊരു വിഭാഗം ആളുകൾ 'ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്' എന്നതിന്റെ പരമപ്രധാനമായ അർത്ഥമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് 'ലാ ഹാകിമ ഇല്ലല്ലാഹ്' (അല്ലാഹുവല്ലാതെ യാതൊരു ഭരണാധികാരിയുമില്ല / പരമാധികാരം അല്ലാഹുവിന് മാത്രം) എന്നാണ്. ആധിപത്യവും അധികാരവും അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാണെന്നതാണ് 'ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്' ന്റെ പ്രധാന സന്ദേശം എന്ന് ഇവർ സമർത്ഥിക്കുന്നു.
ഇത് കേൾക്കുമ്പോൾ വളരെ സുന്ദരമായി തോന്നിയേക്കാം. കാരണം, ആകാശഭൂമികളെ സൃഷ്ടിച്ചു പരിപാലിക്കുന്ന, നമ്മുടെ ഹൃദയമിടിപ്പും മസ്തിഷ്ക പ്രവർത്തനങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കുന്ന സാക്ഷാൽ റബ്ബിന് മാത്രമേ അധികാരമുള്ളൂ എന്ന് പറയുന്നത് വളരെ ന്യായമല്ലേ എന്ന് തോന്നാം. എന്നാൽ ഇസ്ലാമിക വിഷയങ്ങളിൽ നമുക്ക് സുന്ദരമായി തോന്നിയതുകൊണ്ട് മാത്രം പോരാ; അതിന് വിശുദ്ധ ഖുർആനിന്റെയും സുന്നത്തിന്റെയും പ്രമാണബലമുണ്ടായിരിക്കണം. അല്ലാഹുവും റസൂലും പഠിപ്പിച്ചതിൽ സ്വന്തം വകയായി കൂട്ടാനോ (ഇഫ്റാത്ത്) കുറയ്ക്കാനോ (തഫ്രീത്വ്) പാടില്ല. രണ്ടും ഒരുപോലെ തെറ്റാണ്.
4.2 വിശുദ്ധ ഖുർആനിലെ 'ഇനിൽ ഹുക്മു ഇല്ലാ ലില്ലാഹ്' (00:18:13)
വിശുദ്ധ ഖുർആനിൽ മൂന്ന് പ്രധാന സ്ഥലങ്ങളിൽ « إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ » (തീർപ്പ് കൽപ്പിക്കാനുള്ള അധികാരം അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാകുന്നു) എന്ന് പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്താണ് ആ ആയത്തുകളുടെ സന്ദർഭവും ഉദ്ദേശ്യവുമെന്ന് നാം സൂക്ഷ്മമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഒന്നാമതായി, പ്രവാചകൻ(സ)യോട് സത്യനിഷേധികൾ പരിഹാസപൂർവ്വം 'നീ പറയുന്ന ശിക്ഷ ഇപ്പോൾ കൊണ്ടുവരിക' എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അല്ലാഹു നൽകിയ മറുപടി സൂറത്തുൽ അൻആമിൽ കാണാം:
﴿ قُلْ إِنِّي عَلَى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَكَذَّبْتُمْ بِهِ مَا عِنْدِي مَا تَسْتَعْجِلُونَ بِهِ إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ يَقُصُّ الْحَقَّ وَهُوَ خَيْرُ الْفَاصِلِينَ ﴾
(സൂറത്തുൽ അൻആം [6]: 57)
“പറയുക: നിങ്ങൾ ധൃതികൂട്ടുന്ന ആ ശിക്ഷ എന്റെ പക്കലില്ല. ശിക്ഷ നടപ്പിലാക്കാനുള്ള തീർപ്പ് അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാകുന്നു. അവൻ സത്യം വിവരിക്കുന്നു, അവനാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമനായ വിധികർത്താവ്.” ഇവിടെ ആരെ, എപ്പോൾ, എങ്ങനെ ശിക്ഷിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള ആത്യന്തികമായ പരമാധികാരമാണ് അല്ലാഹുവിന് മാത്രമുള്ള ഹുക്മ്.
രണ്ടാമതായി, യൂസുഫ് നബി(അ) ജയിലിൽ വെച്ച് അല്ലാഹു അല്ലാത്തവരെ ആരാധിക്കുന്നതിന്റെ പൊള്ളത്തരത്തെക്കുറിച്ച് സഹതടവുകാരോട് സംസാരിച്ച സന്ദർഭം ഖുർആൻ ഉദ്ധരിക്കുന്നു:
﴿ مَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِهِ إِلَّا أَسْمَاءً سَمَّيْتُمُوهَا أَنْتُمْ وَآبَاؤُكُمْ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ بِهَا مِنْ سُلْطَانٍ إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ﴾
(സൂറത്ത് യൂസുഫ് [12]: 40)
ആരെ ആരാധിക്കണം, ആരെ ആരാധിച്ചുകൂടാ എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അന്തിമമായ വിധിനിർണ്ണയാധികാരം അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാകുന്നു. അവനെയല്ലാതെ മറ്റാരെയും നിങ്ങൾ ആരാധിക്കരുതെന്നാണ് അവന്റെ കല്പന.
മൂന്നാമതായി, യഅ്ഖൂബ് നബി(അ) തന്റെ മക്കളെ ഈജിപ്തിലേക്ക് അയക്കുമ്പോൾ ഒരൊറ്റ കവാടത്തിലൂടെ പ്രവേശിക്കാതെ പല കവാടങ്ങളിലൂടെ പ്രവേശിക്കാൻ ഉപദേശിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞ വാക്ക്:
﴿ وَقَالَ يَا بَنِيَّ لَا تَدْخُلُوا مِنْ بَابٍ وَاحِدٍ وَادْخُلُوا مِنْ أَبْوَابٍ مُتَفَرِّقَةٍ وَمَا أُغْنِي عَنْكُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ شَيْءٍ إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَعَلَيْهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ ﴾
(സൂറത്ത് യൂസുഫ് [12]: 67)
നിങ്ങൾ എത്ര മുൻകരുതലുകൾ എടുത്താലും അല്ലാഹുവിന്റെ പക്കൽ നിന്നുള്ള വിധി തടുക്കാൻ എനിക്ക് സാധ്യമല്ല; സകല കാര്യങ്ങളിലെയും അന്തിമമായ വിധിനിർണ്ണയം അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാകുന്നു. അവനിലാണ് ഞാൻ ഭരമേല്പിക്കുന്നത്.
അപ്പോൾ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം, മതപരമായ ആരാധനാ വിധികൾ, പരലോക ശിക്ഷാതീർപ്പുകൾ എന്നിവയിലെല്ലാം ഹുക്മ് അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാണ്. എന്നാൽ ലൗകിക കാര്യങ്ങളിൽ മനുഷ്യർക്ക് അല്ലാഹു നൽകിയ ഹുക്മിനെക്കുറിച്ചും ഖുർആൻ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്.
4.3 മനുഷ്യർക്ക് നൽകപ്പെട്ട 'ഹുക്മ്' (തീർപ്പുകല്പിക്കൽ) (00:22:56)
വിശുദ്ധ ഖുർആനിൽ പല പ്രവാചകന്മാർക്കും സജ്ജനങ്ങൾക്കും അല്ലാഹു 'ഹുക്മ്' നൽകിയതായി വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. യഹ്യ നബി(അ)യെക്കുറിച്ച് അല്ലാഹു പറഞ്ഞു:
﴿ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا ﴾
(സൂറത്ത് മർയം [19]: 12)
“അദ്ദേഹത്തിന് നാം കുട്ടിക്കാലത്തുതന്നെ ഹുക്മ് (വിവേകവും കാര്യങ്ങളിൽ ശരിയും തെറ്റും തീർപ്പുകല്പിക്കാനുള്ള കഴിവും) നൽകി.”
യൂസുഫ് നബി(അ)യെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു:
﴿ وَلَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ آتَيْنَاهُ حُكْمًا وَعِلْمًا وَكَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ﴾
(സൂറത്ത് യൂസുഫ് [12]: 22)
“അദ്ദേഹം പൂർണ്ണവളർച്ചയെത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് നാം ഹുക്മും അറിവും നൽകി.” ലൗകിക വിഷയങ്ങളിൽ നീതിപൂർവ്വം കാര്യങ്ങൾ തീർപ്പുകല്പിക്കാനുള്ള പ്രാപ്തിയാണത്.
പ്രവാചകന്മാരെയും ബനൂ ഇസ്രായേല്യരെയും കുറിച്ച് പൊതുവായി ഖുർആൻ പ്രസ്താവിച്ചു:
﴿ أُولَئِكَ الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ﴾
(സൂറത്തുൽ അൻആം [6]: 89)
“അവർക്കാകുന്നു നാം വേദഗ്രന്ഥവും ഹുക്മും പ്രവാചകത്വവും നൽകിയത്.”
മതനിയമങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ അല്ലാഹുവല്ലാത്ത ഒരാളെയും ഹകമായി (വിധികർത്താവായി) സ്വീകരിക്കാൻ പാടില്ലെന്ന് ഖുർആൻ അസന്ദിഗ്ദ്ധമായി വ്യക്തമാക്കുന്നു:
﴿ أَفَغَيْرَ اللَّهِ أَبْتَغِي حَكَمًا وَهُوَ الَّذِي أَنْزَلَ إِلَيْكُمُ الْكِتَابَ مُفَصَّلًا ﴾
(സൂറത്തുൽ അൻആം [6]: 114)
“അല്ലാഹു അല്ലാത്ത ഒരാളെയാണോ ഞാൻ വിധികർത്താവായി (ഹകമായി) തേടേണ്ടത്? അവനത്രെ നിങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിക്കപ്പെട്ട വേദഗ്രന്ഥം ഇറക്കിത്തന്നവൻ.”
അതേസമയം തന്നെ, മനുഷ്യരുടെ ലൗകിക കുടുംബ പ്രശ്നങ്ങളിൽ മനുഷ്യരായ മധ്യസ്ഥരെ 'ഹകം' ആയി നിയോഗിക്കണമെന്ന് ഖുർആൻ തന്നെ കൽപ്പിക്കുന്നു:
﴿ وَإِنْ خِفْتُمْ شِقَاقَ بَيْنِهِمَا فَابْعَثُوا حَكَمًا مِنْ أَهْلِهِ وَحَكَمًا مِنْ أَهْلِهَا ﴾
(സൂറത്തുന്നിസാഅ് [4]: 35)
“ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാർ തമ്മിൽ ഭിന്നതയുണ്ടാകുമെന്ന് ഭയപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ ഭർത്താവിന്റെ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഹകമിനെയും (മധ്യസ്ഥൻ), ഭാര്യയുടെ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ഹകമിനെയും നിങ്ങൾ നിയോഗിക്കുക.”
ഇതിൽ നിന്ന് വളരെ വ്യക്തമാണ്: പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പരമാധികാരം, പ്രകൃതിനിയമങ്ങൾ, ആര് ആരാധിക്കപ്പെടണം എന്ന മതവിധികൾ എന്നിവയിലെല്ലാം ഹുക്മ് അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാണ്. എന്നാൽ മനുഷ്യരുടെ ലൗകിക ജീവിതത്തിലെ തർക്കങ്ങളിലും ഭരണകാര്യങ്ങളിലും തീർപ്പുകല്പിക്കാൻ മനുഷ്യരെ ചുമതലപ്പെടുത്തുന്നതും അവരുടെ തീരുമാനങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നതും 'ലാ ഇലാഹ ഇല്ലല്ലാഹ്' എന്നതിന് വിരുദ്ധമല്ല.
5. 'മലിക്' (രാജാവ്) എന്ന സങ്കല്പവും ലൗകിക ഭരണാധികാരവും (00:29:15)
5.1 അല്ലാഹുവിന്റെ രാജാധികാരവും മാനുഷിക ഭരണവും (00:29:15)
ആകാശഭൂമികളുടെ സമ്പൂർണ്ണ രാജാധികാരം അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാകുന്നു എന്ന് വിശുദ്ധ ഖുർആൻ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. അല്ലാഹു ‘അൽ-മലികുൽ ഖുദ്ദൂസ്’ (പരമപരിശുദ്ധനായ രാജാവ്) ആണ്. എന്നാൽ അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാണ് പരമമായ രാജാധികാരം എന്നതുകൊണ്ട് ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യർ ആരും രാജാവാകാൻ പാടില്ലെന്നോ ഭരണാധികാരികളെ അനുസരിക്കാൻ പാടില്ലെന്നോ അതിനർത്ഥമില്ല. കാരണം വിശുദ്ധ ഖുർആനിൽ തന്നെ അല്ലാഹു മനുഷ്യർക്ക് രാജാധികാരം നൽകിയ ചരിത്രം വ്യക്തമായി വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇസ്രായേല്യർ തങ്ങളുടെ പ്രവാചകനോട് (സാമുവേൽ നബിയോട്) 'ഞങ്ങൾക്ക് യുദ്ധം നയിക്കാൻ ഒരു രാജാവിനെ (മലികിനെ) നിശ്ചയിച്ചു തരേണം' എന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അല്ലാഹു അവർക്ക് താലൂത്തിനെ രാജാവായി നിശ്ചയിച്ചു കൊടുത്തു:
﴿ وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوتَ مَلِكًا ﴾
(സൂറത്തുൽ ബഖറ [2]: 247)
ഇവിടെ ദീനീ കാര്യങ്ങളിൽ പ്രവാചകൻ നേതാവായിരിക്കെത്തന്നെ ലൗകിക ഭരണത്തിന് അല്ലാഹു ഒരു രാജാവിനെ നിശ്ചയിച്ചു നൽകുകയാണ് ചെയ്തത്.
അതുപോലെ നംറൂദിന് രാജാധികാരം നൽകിയതും അല്ലാഹുവാണെന്ന് ഖുർആൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു (സൂറത്തുൽ ബഖറ [2]: 258). സുലൈമാൻ നബി(അ), ദാവൂദ് നബി(അ) തുടങ്ങിയവർക്കും അല്ലാഹു രാജാധികാരം നൽകി. അല്ലാഹു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:
﴿ قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشَاءُ وَتَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشَاءُ وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴾
(സൂറത്ത് ആലുഇംറാൻ [3]: 26)
“പറയുക: സർവ്വാധിപത്യത്തിന്റെയും ഉടമസ്ഥനായ അല്ലാഹുവേ, നീ ഇച്ഛിക്കുന്നവർക്ക് നീ രാജാധികാരം നൽകുന്നു. നീ ഇച്ഛിക്കുന്നവരിൽ നിന്ന് നീ രാജാധികാരം എടുത്തുമാറ്റുന്നു...”
അപ്പോൾ സകല രാജാക്കന്മാരുടെയും മേൽ പരമമായ അധികാരമുള്ള 'മാലികുൽ മുൽക്' അല്ലാഹു മാത്രമാണ്. എന്നാൽ ഭൂമിയിൽ പരിമിതമായ കാലത്തേക്ക് അല്ലാഹു നൽകുന്ന അധികാരം കയ്യാളുന്ന ഭരണാധികാരികളെ അംഗീകരിക്കുന്നതും അവരുടെ ലൗകിക ക്രമീകരണങ്ങൾ അനുസരിക്കുന്നതും തൗഹീദിന് വിരുദ്ധമല്ല.
5.2 ലൗകിക ഭരണവും ഇസ്ലാമിക വിധിവിലക്കുകളും (00:34:40)
വിശുദ്ധ ഖുർആൻ അല്ലാഹുവല്ലാത്തവരെ 'ഇലാഹ്' ആക്കിയതിനെയും 'റബ്ബ്' ആക്കിയതിനെയും അതിശക്തമായി ആക്ഷേപിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു നാട്ടിൽ രാജാവോ ഭരണാധികാരിയോ ഉണ്ടായതിനെ ഖുർആൻ ഒരിക്കലും ആക്ഷേപിച്ചിട്ടില്ല. കാരണം ലൗകികമായ ആ പരിമിത അധികാരം അല്ലാഹുവിന്റെ പരമാധികാരത്തിൽ പങ്കുചേർക്കലല്ല.
എന്നാൽ അവിടെ സുപ്രധാനമായ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്: അല്ലാഹുവിന്റെ പരമാധികാരത്തിനും വിധിവിലക്കുകൾക്കും വിരുദ്ധമായ കാര്യങ്ങളിൽ യാതൊരു ഭരണാധികാരിയെയും അനുസരിക്കാൻ പാടില്ല. അല്ലാഹു ഹറാമാക്കിയ കാര്യങ്ങൾ ആര് കൽപ്പിച്ചാലും ചെയ്യാൻ പാടില്ല. നബി(സ) അരുളി:
« لَا طَاعَةَ لِمَخْلُوقٍ فِي مَعْصِيَةِ الْخَالِقِ »
(സൃഷ്ടാവിനെ ധിക്കരിച്ചുകൊണ്ട് യാതൊരു സൃഷ്ടിയെയും അനുസരിക്കാൻ പാടില്ല)
അല്ലാഹുവിന്റെ നിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാവാത്ത ലൗകിക കാര്യങ്ങളിൽ ഒരു ഭരണകൂടത്തെ അനുസരിക്കുന്നത് അവരെ ഇലാഹാക്കലോ റബ്ബാക്കലോ അല്ല. ഇത് വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.
6. 'റബ്ബ്' എന്ന സങ്കല്പവും റുബൂബിയ്യത്തിലെ ശിർക്കുകളും (00:36:40)
6.1 'റബ്ബ്' എന്ന പദാർത്ഥവും സമൂഹത്തിലെ അനാചാരങ്ങളും (00:36:40)
അല്ലാഹു അല്ലാത്ത ആരെയും 'റബ്ബ്' ആയി സ്വീകരിക്കാൻ പാടില്ലെന്ന് വിശുദ്ധ ഖുർആൻ അസന്ദിഗ്ദ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:
﴿ قُلْ أَغَيْرَ اللَّهِ أَبْغِي رَبًّا وَهُوَ رَبُّ كُلِّ شَيْءٍ ﴾
(സൂറത്തുൽ അൻആം [6]: 164)
“പറയുക: അല്ലാഹു അല്ലാത്ത ആരെയെങ്കിലും ഞാൻ റബ്ബായി അന്വേഷിക്കുകയോ? അവനാകട്ടെ സർവ്വ വസ്തുക്കളുടെയും റബ്ബായിരിക്കെ!”
‘റബ്ബ്’ എന്നാൽ സൃഷ്ടിച്ച്, പരിപാലിച്ച്, ഘട്ടംഘട്ടമായി പോറ്റി വളർത്തുന്ന യഥാർത്ഥ രക്ഷിതാവ് എന്നാണ് അർത്ഥം. ആ സ്ഥാനം അല്ലാഹുവിന് മാത്രമേ നൽകാവൂ. എന്നാൽ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ അല്ലാഹു അല്ലാത്തവരെ റബ്ബാക്കുന്ന പല പ്രവണതകളും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.
തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്ത് സൗഭാഗ്യമുണ്ടായാലും അതിന്റെ ഒരു വിഹിതം ഏതെങ്കിലും ക്ഷേത്രങ്ങളിലോ പുണ്യവാന്മാരുടെ ജാറങ്ങളിലോ കൊണ്ടുപോയി സമർപ്പിക്കുന്നവരുണ്ട്. കാരണം ആ ജാറത്തിൽ മറവ് ചെയ്യപ്പെട്ട ആളാണ് തങ്ങളെ പോറ്റിവളർത്തുന്നതെന്നും, തങ്ങൾക്ക് വിസയും ഉദ്യോഗവും നൽകിയതെന്നും, കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതെന്നും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇത് വ്യക്തമായും റുബൂബിയ്യത്തിലുള്ള ശിർക്കാണ്.
കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം സരസ്വതീ ദേവി ഏറ്റെടുക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ കൊണ്ടുപോയി എഴുത്തിനിരുത്തൽ (വിദ്യാരംഭം) നടത്തുന്ന മുസ്ലിംകൾ പോലുമുണ്ട്. അതുപോലെ കൃഷിയിടങ്ങളിൽ മാപ്പിളക്കുപ്പായത്തിനുള്ളിൽ വൈക്കോലും മുകളിൽ കലവും വെച്ച് ചുണ്ണാമ്പുവരയിട്ട് പേക്കോലം കെട്ടിനിർത്തുന്നവരുണ്ട്. കരിനാക്കിൽ നിന്നും കണ്ണേറിൽ നിന്നും കൃഷിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഈ പേക്കോലത്തിന് കഴിയുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചാൽ അതും അതിനെ റബ്ബാക്കലാണ്. അടുത്ത ദിവസം കനത്ത കാറ്റിൽ വാഴകൾ മുഴുവൻ ഒടിഞ്ഞുവീണപ്പോഴും പേക്കോലം മാത്രം കുത്തനെ നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ കാണുകയുണ്ടായി! വീടുകൾക്ക് മുകളിൽ 'കരിങ്കണ്ണാ നോക്കൂ' എന്ന് വെച്ച് തടിയുടെ കോലത്തിന് രക്ഷാകർത്തൃത്വം ഏൽപ്പിക്കുന്നതും ഇത്തരത്തിലുള്ള അന്ധവിശ്വാസങ്ങളാണ്. സംരക്ഷണം നൽകുന്നവൻ അല്ലാഹു മാത്രമാണ്.
6.2 പുരോഹിതന്മാരെ റബ്ബാക്കലിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം (00:40:57)
ക്രിസ്ത്യാനികളും യഹൂദികളും തങ്ങളുടെ മതപണ്ഡിതന്മാരെയും പുരോഹിതന്മാരെയും റബ്ബുകളാക്കി മാറ്റിയതിനെ ഖുർആൻ ശക്തമായി ആക്ഷേപിക്കുന്നു:
﴿ اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَالْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ ﴾
(സൂറത്തുത്തൗബ [9]: 31)
“അവർ തങ്ങളുടെ പണ്ഡിതന്മാരെയും പുരോഹിതന്മാരെയും അല്ലാഹുവിന് പുറമെ റബ്ബുകളാക്കിത്തീർത്തു. മർയമിന്റെ മകൻ മസീഹിനെയും.”
ഈ ആയത്ത് കേട്ടപ്പോൾ ക്രൈസ്തവനായിരുന്ന അദിയ്യുബ്നു ഹാതിം(റ) നബി(സ)യോട് ചോദിച്ചു: 'അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലേ, ഞങ്ങൾ അവരെ ആരാധിക്കുകയോ റബ്ബാക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ലല്ലോ.' അപ്പോൾ നബി(സ) വിശദീകരിച്ചു നൽകി:
« أَلَيْسَ يُحَرِّمُونَ مَا أَحَلَّ اللَّهُ فَتُحَرِّمُونَهُ، وَيُحِلُّونَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ فَتَسْتَحِلُّونَهُ؟ قَالَ: قُلْتُ: بَلَى، قَالَ: فَتِلْكَ عِبَادَتُهُمْ »
(അവർ അല്ലാഹു ഹലാലാക്കിയത് ഹറാമാക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളത് ഹറാമായി സ്വീകരിക്കുകയും, അല്ലാഹു ഹറാമാക്കിയത് അവർ ഹലാലാക്കുമ്പോൾ നിങ്ങളത് ഹലാലായി സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നില്ലേ? അദിയ്യ് പറഞ്ഞു: അതെ. നബി(സ) പറഞ്ഞു: എന്നാൽ അത് തന്നെയാണ് അവരെ ആരാധിക്കലും റബ്ബാക്കലും)
ഇന്നിപ്പോൾ നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ചില ത്വരീഖത്ത് ശൈഖുമാർ പറയുന്നത് ഖുർആനിലും ഹദീസിലും പറഞ്ഞ ശരീഅത്ത് പണ്ടുകാലത്തുള്ളതാണെന്നും, മോക്ഷം കിട്ടാൻ തങ്ങൾ നിർണ്ണയിച്ചു തരുന്ന ത്വരീഖത്ത് സ്വീകരിക്കണമെന്നുമാണ്. മലബാറിൽ ഒരു വലിയ ത്വരീഖത്ത് ശൈഖ് മരിച്ചപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച, വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചക്ക് ജുമുഅ നമസ്കാരം പോലും ഉപേക്ഷിച്ച് ശൈഖിന്റെ വീട്ടിൽ ഹൽഖ കൂടി ദിക്റുകൾ ചൊല്ലുന്ന ഡോക്ടർമാരും അഭ്യസ്തവിദ്യരുമായിരുന്നു! അല്ലാഹു നിർബന്ധമാക്കിയ ജുമുഅ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടാണെങ്കിലും ശൈഖിന്റെ ആചാരങ്ങൾ പാലിക്കുന്നത് ഇത്തരം റബ്ബാക്കലിന്റെ ആധുനിക രൂപമാണ്.
6.3 പാപപുണ്യ നിർണ്ണയവും ലൗകിക നിയമാവലികളും (00:44:11)
പാപമേത് പുണ്യമേത് എന്ന് നിശ്ചയിക്കാനും, ഹലാൽ-ഹറാമുകൾ നിർണ്ണയിക്കാനുമുള്ള പരമാധികാരം അല്ലാഹുവിനല്ലാതെ മറ്റാർക്കെങ്കിലും വകവെച്ചു കൊടുക്കലാണ് അവരെ റബ്ബാക്കൽ. എന്നാൽ ലൗകിക കാര്യങ്ങളിൽ നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഭരണാധികാരികളെ അനുസരിക്കുന്നത് അവരെ റബ്ബാക്കലല്ല.
ഖുർആൻ അവതരിക്കുന്ന കാലത്തെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ സീസറെയും അഗസ്റ്റസിനെയും ഭരണാധികാരികളായി അനുസരിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ഖുർആൻ പറഞ്ഞത് അവർ രാജാക്കന്മാരെ റബ്ബാക്കി എന്നല്ല; മറിച്ച് പാപപുണ്യങ്ങളുടെ അതോറിറ്റിയായി കണ്ട പോപ്പിനെയും പുരോഹിതന്മാരെയുമാണ് അവർ റബ്ബാക്കിയത്. ട്രാഫിക് നിയമങ്ങൾ, സ്കൂൾ-ആശുപത്രി സമയക്രമങ്ങൾ, മുനിസിപ്പൽ ചട്ടങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ലൗകിക കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കുന്ന ഭരണകൂടത്തെ അനുസരിക്കുന്നത് അവരെ റബ്ബാക്കലല്ല. എന്നാൽ അല്ലാഹുവിന്റെ വിധിവിലക്കുകൾ ലംഘിക്കാൻ ആർക്കും അധികാരമില്ല.
7. 'വലിയ്യ്' എന്ന സങ്കല്പം (00:47:35)
7.1 പരമമായ രക്ഷാധികാരവും ലൗകിക രക്ഷാകർത്തൃത്വവും (00:47:35)
വിശുദ്ധ ഖുർആനിൽ അല്ലാഹു അല്ലാത്ത ആരെയും പരമമായ 'വലിയ്യ്' ആയി സ്വീകരിക്കരുതെന്ന് കർശനമായി വിലക്കിയിട്ടുണ്ട്:
﴿ قُلْ أَغَيْرَ اللَّهِ أَتَّخِذُ وَلِيًّا فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ يُطْعِمُ وَلَا يُطْعَمُ قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ﴾
(സൂറത്തുൽ അൻആം [6]: 14)
“പറയുക: ആകാശങ്ങളുടെയും ഭൂമിയുടെയും സ്രഷ്ടാവായ അല്ലാഹു അല്ലാത്തവരെയോ ഞാൻ വലിയ്യായി (രക്ഷാധികാരിയായി) സ്വീകരിക്കേണ്ടത്? അവനാകട്ടെ എല്ലാവർക്കും ആഹാരം നൽകുന്നു, അവന് ആരും ആഹാരം നൽകേണ്ടതില്ല...”
‘വലിയ്യ്’ എന്നാൽ ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധുവും പരമമായ രക്ഷാധികാരിയുമാണ്. ആ സ്ഥാനം അല്ലാഹുവിന് മാത്രമേ നൽകാവൂ. എന്നാൽ വിവാഹ സന്ദർഭത്തിൽ പെൺകുട്ടിയുടെ രക്ഷിതാവായി പിതാവിനെയോ സഹോദരനെയോ 'വലിയ്യ്' എന്ന് വിളിക്കുന്നത് ലൗകികമായ അർത്ഥത്തിലാണ്. അത് തൗഹീദിന് വിരുദ്ധമല്ല. എന്നാൽ പരമവും അഭൗതികവുമായ രക്ഷാധികാരം അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാകുന്നു.
8. തൗഹീദിന്റെ ജീവിത ദർശനം: ശാന്തിയും സമാധാനവും (00:50:55)
8.1 കാരുണ്യവാനായ രക്ഷിതാവും മനുഷ്യ മാർഗ്ഗദർശനവും (00:50:55)
എന്തിനാണ് അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം ഇലാഹും റബ്ബുമായി നാം സ്വീകരിക്കേണ്ടത്? മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിക്കുകയും, അവന്റെ ആന്തരാവയവങ്ങളെയും മസ്തിഷ്കത്തെയും സംവിധാനിക്കുകയും, മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സകലമാന സാധ്യതകളും അപകടങ്ങളും പൂർണ്ണമായി അറിയുകയും ചെയ്യുന്ന സാക്ഷാൽ സ്രഷ്ടാവ് നൽകുന്ന മാർഗ്ഗദർശനം സ്വീകരിച്ചാൽ മാത്രമേ മനുഷ്യന് ഈ ലോകത്തും പരലോകത്തും ഭയരഹിതവും സമാധാനപൂർണ്ണവുമായ ജീവിതം നയിക്കാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ.
അല്ലാഹു പരമകാരുണികനാണ്. അല്ലാഹു പറയുന്നു:
﴿ وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ ﴾
(സൂറത്തുൽ അഅ്റാഫ് [7]: 156)
“എന്റെ കാരുണ്യം സർവ്വ വസ്തുക്കളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാകുന്നു.”
അവൻ കാരുണ്യത്തെ തന്റെ നിയമമായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു (സൂറത്തുൽ അൻആം [6]: 54). അവൻ മനുഷ്യരോട് ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം എന്ന് കൽപ്പിച്ചാൽ അത് അവർക്ക് സമ്പൂർണ്ണ ഗുണകരമായത് മാത്രമായിരിക്കും; ചെയ്യരുതെന്ന് വിരോധിച്ചാൽ അത് പൂർണ്ണമായും ദോഷകരമായത് മാത്രമായിരിക്കും. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ സ്വന്തം കാഴ്ചപ്പാട് പലപ്പോഴും അപൂർണ്ണമായിരിക്കും:
﴿ وَعَسَى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَعَسَى أَنْ تُحِبُّوا شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ ﴾
(സൂറത്തുൽ ബഖറ [2]: 216)
“നിങ്ങൾ ഒരു കാര്യം വെറുത്തേക്കാം, എന്നാൽ അത് നിങ്ങൾക്ക് ഗുണകരമായിരിക്കും. നിങ്ങൾ ഒരു കാര്യം ഇഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാം, എന്നാൽ അത് നിങ്ങൾക്ക് ദോഷകരമായിരിക്കും. അല്ലാഹു അറിയുന്നു, നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല.”
8.2 ഭയരഹിതവും സംതൃപ്തവുമായ ജീവിതം (00:54:02)
ഭൂമിയിലേക്ക് അയക്കപ്പെട്ട ആദ്യ മനുഷ്യനായ ആദം നബി(അ)യോട് അല്ലാഹു അരുളിയ സന്ദേശം ഖുർആൻ ഉദ്ധരിക്കുന്നു:
﴿ فَمَنْ تَبِعَ هُدَايَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ ﴾
(സൂറത്തുൽ ബഖറ [2]: 38)
“എന്റെ പക്കൽ നിന്നുള്ള മാർഗ്ഗദർശനം നിങ്ങൾക്ക് വന്നെത്തുമ്പോൾ, ആര് എന്റെ മാർഗ്ഗദർശനത്തെ പിന്തുടരുന്നുവോ അവർക്ക് യാതൊന്നും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല; അവർ ദുഃഖിക്കേണ്ടി വരികയുമില്ല.”
ജീവിതത്തിൽ വന്നുഭവിക്കുന്ന നന്മകളെല്ലാം അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ള അനുഗ്രഹമാണ്; ദോഷങ്ങൾ നമ്മുടെ തന്നെ വീഴ്ചകൾ കൊണ്ടാണ് സംഭവിക്കുന്നത് (സൂറത്തുന്നിസാഅ് [4]: 79). സത്യവിശ്വാസിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ അവസ്ഥകളും അവന് നന്മയായി പരിണമിക്കുന്നു. നബി(സ) അരുളി:
« عَجَبًا لِأَمْرِ الْمُؤْمِنِ، إِنَّ أَمْرَهُ كُلَّهُ خَيْرٌ، وَلَيْسَ ذَاكَ لِأَحَدٍ إِلَّا لِلْمُؤْمِنِ، إِنْ أَصَابَتْهُ سَرَّاءُ شَكَرَ فَكَانَ خَيْرًا لَهُ، وَإِنْ أَصَابَتْهُ ضَرَّاءُ صَبَرَ فَكَانَ خَيْرًا لَهُ »
(സത്യവിശ്വാസിയുടെ കാര്യം അത്ഭുതം തന്നെ! അവന്റെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അവന് ഗുണകരമാണ്. ഇത് സത്യവിശ്വാസിക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കുമില്ല. അവനൊരു സന്തോഷം വന്നെത്തിയാൽ അവൻ നന്ദികാണിക്കുന്നു; അതവന് ഗുണകരമായിത്തീരുന്നു. അവനൊരു പ്രയാസമുണ്ടായാൽ അവൻ ക്ഷമിക്കുന്നു; അതും അവന് ഗുണകരമായിത്തീരുന്നു)
റഹ്മാനും റഹീമുമായ റബ്ബിന്റെ വിധി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷങ്ങളോ പ്രയാസങ്ങളോ ആയി വരട്ടെ, അതെല്ലാം അവന്റെ കാരുണ്യത്തിന്റെ താല്പര്യമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും നിരാശയോ ഭയമോ ബാധിക്കുകയില്ല.
8.3 ശാന്തിയടഞ്ഞ മനസ്സിന്റെ മോക്ഷവും ഉപസംഹാരവും (00:57:38)
തൗഹീദിൽ അടിയുറച്ച വിശ്വാസിയുടെ ആത്മാവിനെക്കുറിച്ച് അല്ലാഹു സന്തോഷവാർത്ത അറിയിക്കുന്നു:
﴿ يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبَادِي وَادْخُلِي جَنَّتِي ﴾
(സൂറത്തുൽ ഫജ്ർ [89]: 27-30)
“ഹേ ശാന്തിയടഞ്ഞ ആത്മാവേ, നിന്റെ രക്ഷിതാവിങ്കലേക്ക് തൃപ്തിപ്പെട്ടുകൊണ്ടും തൃപ്തി നൽകപ്പെട്ടുകൊണ്ടും നീ മടങ്ങുക. എന്റെ ഉത്തമ ദാസന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ നീ പ്രവേശിക്കുക. എന്റെ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നീ പ്രവേശിക്കുക.”
ഇത്തരത്തിലുള്ള സമാധാനനിർഭരവും സംതൃപ്തവുമായ ഒരു ജീവിതത്തിനുള്ള ഏറ്റവും ഭദ്രമായ അടിത്തറയാണ് വിശുദ്ധ തൗഹീദ്. തൗഹീദിലൂടെ ജീവിതം ധന്യമാക്കാനും, ഇഹത്തിലും പരത്തിലും ശാന്തിയും വിജയവും കൈവരിക്കുന്ന അല്ലാഹുവിന്റെ സച്ചരിതരായ ദാസന്മാരിൽ ഉൾപ്പെടാനും അല്ലാഹു നമ്മെയെല്ലാം അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ ഞാൻ എന്റെ വാക്കുകൾ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.
വാഖിറു ദഅ്വാനാ അനിൽഹംദുലില്ലാഹി റബ്ബിൽ ആലമീൻ. അസ്സലാമു അലൈക്കും വറഹ്മത്തുല്ലാഹി വബറകാതുഹു.
No comments:
Post a Comment
"Comment moderation" is off in this blog.If it is not displayed, could have gone to spam.